28η Οκτωβρίου: Το Έπος του Καλπακίου

October 29, 2007 by Greek News  
Filed under Ελλάδα

Leave a Comment

Του Μενέλαου Γ. Τζέλιου***
Στις 21 Φεβρουαρίου 1941 που παραδίνονταν ο οπλισμός της VII Μεραρχίας στους Γερμανούς, ο Ταγματάρχης του πυροβολικού Κ. Βέρσης, αποχαιρέτησε τους άνδρες του Τάγματός του, έψαλλε μαζί τους τον Εθνικό Ύμνο και αφού απομακρύνθηκε λίγο έβγαλε το περίστροφό του και αυτοκτόνησε. Έτσι ετελείωσε το ηρωικό έπος του Καλπακίου που πριν από έξι μήνες, στις 28 Οκτωβρίου του 1940, άρχισε με την απρόκλητη και άνανδρη εισβολή της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος. Η Μοίρα Πυροβολικού του Ταγματάρχη Βέρση ήταν αυτή που με την ευστοχία της κατέστρεψε τα Ιταλικά άρματα μάχης στο Καλπάκι κατά την επίθεση των Ιταλών στις 3 Νοεμβρίου και επέφερε σοβαρές απώλειες κατά του εχθρού σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ο ηρωικός αυτός αξιωματικός δεν μπόρεσε να αντέξει την ταπείνωση που επέβαλε η συνθήκη παράδοσης του οπλισμού του Τάγματός του και έθεσε τέρμα στη ζωή του.

Όπως κάθε χρόνο –έτσι και εφέτος, υποθέτω—την παρέλαση στην Αθήνα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 θα ανοίξουν οι επιζώντες ανάπηροι του ιστορικού αυτού μεγαλείου, οι περισσότεροι με ακρωτηριασμένα πόδια, λόγω κρυοπαγημάτων του σκληρού χειμώνα του 1940-41 και της παράλειψης των υπεύθυνων να φροντίσουν για τον κατάλληλο εφοδιασμό του στρατού μας για την αποφυγή ή τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό τον περιορισμό των κρυοπαγημάτων.


Αν και τα σημάδια της Ιταλικής προετοιμασίας για επίθεση εναντίον της Ελλάδος ήταν φανερά από πολύ καιρό, η κυβέρνηση Μεταξά απέφυγε να λάβει μέτρα για την ενίσχυση των Ελληνο-Αλβανικών συνόρων, τη δημιουργία χαρακωμάτων και πρόνοια για τον εφοδιασμό του στρατού, για να μη προκαλέσουμε την Ιταλία.


Η Κυβέρνηση Μεταξά κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να κρατήσει την Ελλάδα ουδέτερη και έξω από τη σύρραξη του επερχόμενου Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που άφησε τελείως απροστάτευτα τα Ελληνο-Αλβανικά σύνορα. Ενώ για τη γραμμή Μεταξά στην Ελληνο-Βουλγαρική μεθώριο δαπανήθηκαν πάνω από 832 προπολεμικές δραχμές για τα έτη 1939-40, για οχυρωματικά έργα στα Ελληνο-Αλβανικά σύνορα δαπανήθηκαν μόνο 800 χιλιάδες δραχμές και ένα εκατομμύριο από το Υπουργείο Συγκοινωνιών για οδικά έργα στην Ήπειρο.


Ήδη, από τις 7 Απριλίου του 1939 η Ιταλία κατέλαβε την Αλβανία και άρχισε να αποβιβάζει στρατεύματα και πολεμικό υλικό με σκοπό βεβαίως να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδος. Ο Τσώρτσιλ, ο οποίος κατάλαβε τις προθέσεις των Ιταλών, πρότεινε στον Πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας, όπως σε συνεννόηση με την Ελλάδα, αγγλικά στρατεύματα να καταλάβουν την Κέρκυρα, ούτε ώστε να αποθαρρυνθεί η Ιταλία στα σχέδιά της.


Εκός όμως του ότι δεν ήθελαν να προκαλέσουν την Ιταλία, το σχέδιο του Ελληνικού Γενικού Επιτελείου Στρατού δεν προέβλεπε αντίσταση στην περιοχή Καλαμα-Ελαίας αλλά προέβλεπε σύμπτυξη του Ελληνικού στρατού σε βάθος εκατό περίπου χιλιομέτων μέχρι τη γραμμή Θεσπρωτία-Μέτσοβο, ούτως ώστε να δοθεί ο χρόνος να πραγματοποιηθεί η γενική επιστράτευση του στρατού, όπως αναφέρι στο βιβλίο του «Ο Πόλεμος της Ελλάδος 1940-41», ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Παπάγος. Κάθε αντίσταση εθεωρείτο άσκοπη από την ηγεσία του στρατού, όπως φαίνεται από μέρος των οδηγιών προς την 8η Μεραρχία λίγες μέρες πριν από την Ιταλική εισβολή: … Η Κυβέρνηση δε αναμένει βεβαίως παρά της μεραρχίας νίκας, δεδομένης της αριθμητικής υπεροχής του αντιπάλου, αναμένει όμως εκ ταύτης να σώσει την τιμήν των Ελληνικών όπλων.


Αντίθετα, ο διοικητής της Ανεξάρτητης 8ης Μεραρχίας στρατού, στρατηγός Χαράλαμπος Κατσημήτρος, πίστευε ότι η αντίσταση θα έπρεπε να δοθεί στο Καλπάκι, στην περιοχή Ελαίας-Ποταμού Καλαμα. Οι κυριότεροι λόγοι που ώθησαν τον στρατηγό Κατσημήτρο να επιμένει στη γραμμή Ελαίας-Καλαμα ήταν:


Πρώτον, η 8η Μεραρχία αποτελείτο κατά τα 4/5 αυτής από Ηπειρώτες. Πίστευε λοιπόν ο Κατησμήτρος, και πολύ σωστά, ότι οι Ηπειρώτες είχαν κάθε λόγο και συμφέρον να αγωνιστούν σκληρά εναντίον των Ιταλών, γιατί οιαδήποτε υποχώρηση θα εξέθετε σε άμεσο κίνδυνο τις οικογένειές τους, γονείς, γυναίκες, παιδιά.


Δεύτερον, οιαδήποτε υποχώρηση σε βάθος εκατό χιλιομέτρων, θα εδημιουργούσε πανικό και θα είχε επιπτώσεις στο ηθικό των ανδρών. Εκτός τούτου, η σύμπτυξη θα έπρεπε να γίνει κατά το διάστημα της νύχτας επειδή την ημέρα θα ήταν στόχος της Ιταλικής αεροπορίας και των μηχανοκίνητων αρμάτων τυ εχθρού, ο οποίος είχε μεγάλη υπεροχή.


Τρίτον, η τοποθεσία του καλπακίου έχει τα ίδια γνωρίσματα με τις θερμοπύλες και τον Μαραθώνα. Ευρίσκεται ανάμεσα σε δυο βουνά, από όπου ήταν υποχρεωμένος να περάσει ο εχθρός για τα Γιάννενα. Την ελώδη περιοχή προ του Καλπα΄κίου, ο Κατσημήτρος, στο βιβλίο του «Η Ήπειρος Προμαχούσα», παρομοιάζει με τους βάλτους του Μαραθώνα, στην αρχαία εποχή, όπου εβούλιαξε το ιππικό των Περσών. Το ίδιο συνέβει και με τα μηχανοκίνητα άρματα των Ιταλών προ του Καλπακίου. Σε αυτό εβοήθησαν πάρα πολύ και οι καταρρακτώδεις βροχές που έπεσαν τις μέρες αυτές.


Το Γενικό Επιτελείο Στρατού, κατόπιν αιτήσεως του στρατηγού Κατσημήτρου, ως διοικητού Μεγάλης Μονάδος, του έδωσε ελευθερία δράσεως με την ρητήν δήλωση ότι δεν έπρεπε να υπολογίζει σε ταχείαν ενίσχυση, καθʼ ότι το οδικό δίκτυο, που οπωσδήποτε θα κατεστρέφετο από την Ιταλική αεροπορία, δεν θα μπορούσε να επισκευαστεί με γρήγορο ρυθμό. Του επεσημάνθη επίσης από το Γενικό Επιτελείο Στρατού ότι θα μπορούσε να προβάλει αντίσταση… επί της τοποθεσίας Ελαίας άνευ όμως σημαντικής φθοράς των μέσων της Μεραρχίας και χωρίς να διακυβευθεί η εκπλήρωση της κύριας αποστολής της, (κάλυψις Δυτικής Μακεδονίας και απόφραξις προς Αιτωλοακαρνανίαν).


Κατόπιν τούτου, ο στρατηγός Κατσημήτρος, με τα ελάχιστα μέσα που διέθετε, επεδύθη σε ένα τιτάνιο αγώνα για την οχύρωση της γραμμής Ελαίας-Καλαμα ποταμού, με την δημιουργία χαρακωμάτων, αντιαρματικών τάφρων, πολυβολίων εκατέρωθεν της διαβάσεως του Καλπακίου ως και επισκευής του οδικού δικτύου και τη χάραξη νέων δρόμων με τη βοήθεια του στρατού και την εθελοντική εργασία των κατοίκων της περιοχής. Παράλληλα εφρόντιζε να διατηρείται το ηθικό του στρατού σε υψηλά επίπεδα.


Τα γεγονότα πριν από την Ιταλική εισβολή και μετά είναι σχεδόν γνωστά σε όλους μας και σκοπός μας σήμερα δεν είναι να επαναλάβουμε πως ο Ιταλός πρεσβευτής έδωσε το τηλεσίγραφο στον Μεταξά στις τρεις η ώρα το πρωί, ο τορπιλισμός της Έλης και οι συνεχείς προκλήσεις των Ιταλών, του Ιταλικού τύπου ειδικότερα και των διάφορων αξιωματούχων του στρατού και της κυβέρνησής τους που δεν παρέλειπαν σε κάθε αυκαιρία να προκαλούν και να κατηγορούν την ελλάδα ότι δήθεν παρέχει εξυπηρετήσεις στον Αγγλικό στόλο και άλλα πολλά. Σκοπός μας σήμερα είναι να σταθούμε σε ορισμένα σημεία από το ηρωικό αυτό έπος που είχαν καταφανή επίδραση στον όλο αγώνα είτε θετικά είτε αρνητικά. Αξίζει, όμως, να πάρουμε ένα κομμάτι από το ημερολόγιο του Γκράτσι πρεσβευτή τότε της Ιταλίας στην Ελλάδα, όταν πήγε στην οικία του Έλληνα πρωθυπουργού, με δυο στελέχη της πρεσβείας του, να του παραδόσουν το τηλεσίγραφο. Γράφει λοιπόν ο Γκράτσι: Επεριμέναμε και τρεις μας ολίγα λεπτά της ώρας, τα οποία μας εφαίνοντο ατελείωτα, με την καρδιά σφιγμένη εις την σκέψη, ότι το καθήκον μας καθιστά συνένοχους μιας τέτοιας ατιμίας.


Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αποκαταστήσουμε μια αλήθεια ότι ο Ιταλικός στρατός επολέμησε και μάλιστα επολέμησε σκληρά. Αυτό δεν το απαιτεί μόνον η αλήθεια και η ιστορία το απαιτεί και ο σεβασμός προς τα νιάτα της Ελλάδος που πολέμησαν και άφησαν τα κόκκαλά τους στα βουνά της Ηπείρου μας. Ενικήσαμε γιατί ο Ελληνικός στρατός πολέμησε ακόμη πιο γενναία από τους Ιταλούς, γιατί είχε να υπερασπίσει τις πατρογονικές του εστίες και γιατί οι επιτελάρχες του Ιταλικού Επιτελείου Στρατού στηρίχτηκαν στην αριθμητική τους υπεροχή σε έμψυχο και άψυχο υλικό και δεν έλαβαν υπόψιν τους ούτε το ηθικό του στρατιώτου ούτε την μορφολογία του εδάφους όπου θα διεξάγονταν οι επιχειρήσεις.


Η Ελληνική Κυβέρνηση και τα άλλα κράτη της Βαλκανικής, η Τουρκία, η Γιουγκοσλαβία και η Ρουμανία προσπάθησαν με τη δημιουργία της Βαλκανικής Συνεννόησης να σχηματίσουν μια πολύ χαλαρή συμμαχία που είχε στόχο να αποτρέψει τυχόν επίθεση της Βουλγαρίας σε ένα ή περισσότερα μέρη της Συνεννόησης. Παρʼ όλον ότι προέβλεπε και αλληλοβοήθεια σε περίπτωση επιθέσεως και συμμάχων της Βουλγαρίας, όπως η Γερμανία, αποδείχτηκε τελείως άχρηστη και ανεφάρμοστη. Τελικά μόνο η Γιουγκοσλαβία, εν όψει των Γερμανικών επιχειρήσεων εναντίον της, αποφάσισε, κατόπιν συνεννοήσεως με το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο Στρατού και στις 8 Απριλίου 1941 επετέθη εναντίον των Ιταλικών στρατευμάτων στη Βόρεια Αλβανία. Σκοπός της επιχείρησης αυτής ήταν να ξεκαθαρίσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα το Δυτικό μέτωπο επιχειρήσεων με τους Ιταλούς και να μεταφέρουν τις δυνάμεις στο καινούργιο μέτωπο που άνοιξαν οι Γερμανοί. Η επιχείρηση αυτή κράτησε μόνο για μια μέρα. Στις 9 Απριλίου ο Γιουγκοσλαβικός στρατός διελύθη από τα Γερμανικά στρατεύματα. Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο Στρατού, διέταξε την σύμπτυξη των στρατευμάτων στην προ της Ιταλικής εισβολής Ελληνο-Αλβανική μεθώριο.


Η Κυβέρνηση Μεταξά έδωσε μεγάλη σημασία και προτεραιότητα στα οχυρωματικά έργα της Ελληνο-Βουλγαρικής μεθωρίου, επειδή υπήρχε πάντοτε ο κίνδυνος μιας Βουλγαρικής επιχειρήσεως εναντίον της ελλάδος. Πράγματι τα οχυρά αυτά θα μπορούσαν να αντέξουν με επιτυχία μια Βουλγαρική εισβολή. Ακόμα και οι μηχανοκίνητες μονάδες του Γερμανικού στρατού, υποστηριζόμενες από την αεροπορία τους είχαν τρομερές απώλειες. Ο Παπάγος υπολογίζει τις Γερμανικές απώλειες σε άνω των δέκα πέντε χιλιάδων ανδρών. Η Γραμμή Μεταξά, όπως και η Γραμμή Μαζινω στη Γαλλία είχαν γίνει με προδιαγραφές και δεδομένα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, χωρίς να λάβουν υπʼ όψιν τους την εξέλιξη των όπωλων ούτε το ρόλο της αεροπορίας σε ένα σύγχρονο πόλεμο. Στην περίπτωση ιδιαίτερα της Ελλάδος, ενώ τα στρατεύματα στη Γραμμή Μεταξά αμύνοντο ακόμα γενναία, ο Γερμανικός στρατός, μέσω του καταρρεύσαντος μετώπου της Γιουγκοσλαβίας ευρίσκοντο ήδη στη Θεσσαλονίκη.


Η ραγδαία αυτή εξέλιξη των γεγονότων ανάγκασε τον Διοικητή του Σώματος στρατού Δυτικής Μακεδονίας, στρατηγό Τσολάκογλου με τη συνεργασία του Μητροπολίτη Ιωαννίνων, να συνθηκολογήσει με τους Γερμανούς, παρά τις ρητές διαταγές του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Ο Τσολάκογλου εθεώρησε ότι κάθε αντίσταση και αιματοχυσία από τούδε ήταν μάταιη. Έτσι, στις 20 Απριλίου υπεγράφη συνθηκολόγηση, η οποία προέβλεπε ότι τα Ιταλικά στρατεύματα δεν θα εισήρχοντο στο Ελληνικό έδαφος. Μάλιστα, όταν οι Ιταλοί προσπάθησαν να εισέλθουν σε Ελληνικό έδαφος, Γερμανοί στρατιώτες παρενέβησαν μεταξύ αυτών και των Ελληνικών μονάδων να τους εμποδίσουν.


Η συμφωνία όμως αυτή, όπως ήταν επόμενο, εξαγρίωσε το Μουσολίνι ο οποίος εδήλωσε στον γερμανό στρατιωτικό ακόλουθο στη Ρώμη ότι τότε μόνον θα σεβαστεί την ανακωχή, όταν οι Έλληνες συνθηκολογήσουν και με τους Ιταλούς. Παρʼ όλους τους ενδοιασμούς του ο Χίτλερ αποφάσισε να υποκύψει στις απαιτήσεις του Μουσολίνι και στις 23 Απριλίου υπογράφεται νέα συνθήκη με την Ιταλία ως ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη.


Αναφερθήκαμε παραπάνω σε παράλειψη των υπευθύνων να εφοδιάσει το στρατό με τα μέσα απαραίτητα να διεξάγει τον αγώνα για την υπεράσπιση του πάτριου εδάφους.


Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γράφει σε μια αφήγησή του: …Είχαμε μόνο πέντε ελιές και μια βρασμένη πατάτα… λίγες σφαίρες. Δεν είχαμε πυρομαχικά. Για έξι μήνες δεν φάγαμε τίποτα. Ο Άγγελος Τερεζάκης και αυτός γράφει: …Οι στρατιώτες ερχόταν με τα πόδια από τη Λάρισα και δεν ξέρομε πότε θα φτάσουν στην Αλβανία… Ο Παπακωνσταντίνου επίσης διατραγωδεί την απελπιστική κατάσταση που επικρατούσε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων όπου μετέφεραν τους βαριά τραυματισμένους στρατιώτες. …Δεν υπήρχαν γάζες, επίδεσμοί. Οι λίγοι γιατροί του νοσοκομείου, χωρίς ύπνο σχεδόν, έκαναν εγχειρήσεις και ακρωτηριασμούς από τα κρυοπαγήματα χωρίς αναισθησία και παυσίπονα. Κρυοπαγήματα που τα περισσότερα θα είχαν αποφευχθεί εάν είχαν προμηθεύσει το στρατό με βαζελίνη, να αλοίφουν τα πόδια τους…


Η έκδοση Γενικού Επιτελείου Στρατού για τον Ελληνο-Ιταλικό πόλεμο αναφέρει για το μέτωπο Πίνδου ότι… στις 29 Οκτωβρίου—μια μέρα από την κήρυξη του πολέμου—…ο καιρός ήτο βροχερός, επιδρών δυσμενώς επί των εν καταυλισμώ τμημάτων και επί των κτηνών, των οποίων η τροφή ελαττώθη εις ημισείαν περίπου μερίδα κρίθης… Σε άλλο σημείο αναφέρι γιατ ις 29-30 Οκτωβρίου ότι… η κατάσταση είναι απελπιστική… ελλείπουν όπλα, οπλοπολυβόλα, τροφή.


Λάθη έγιναν επίσης και στην πολιτική πλευρά του θέματος. Ακούμε κατά κότον το Έπος της Αλβανίας, τα Αλβανικά βουνά και άλλα πολλά. Οι μελλοντικές γενεές θα προβληματίζονται να ανακαλύψουν πότε και πού πολέμησαν οι Αλβανοί και εδημιούργησαν αυτό το περίφημο Έπος της Αλβανίας. Εμείς οι ίδιοι παραποιούμε την ιστορία με τον να ονομάζουμε το ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΠΑΚΙΟΥ σε Αλβανικό Έπος. Και ως ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΠΑΚΙΟΥ θα πρέπει να μείνει στην ιστορία και να λάβει τη θέση που του ανήκει μαζί με τη Μάχη των Θερμοπυλών, τη Μάχη του Μαραθώνα, τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, γιατί εκεί στο Καλπάκι συντρίψαμε τον εχθρό.


Η απελευθέρωση του Αργυρόκαστρου και της Κορυτσάς χαιρετήθηκε από τον Πρωθυπουργό και τον βασιλιά της Ελλάδος ως κατάληψη. Σε μήνυμα προς τα μαχόμενα νιάτα της Ελλάδος και οι δυο τους συγχαίρουν για την κατάληψη της Κορυτσάς την 22αν Νοεμβρίου του 1940, όχι την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ. Η πρώτη φάση του αγώνος ετερματίσθη διά της καταλήψεως της Κορυτσάς, λέει το μήνυμα του Βασιλιά. Αλλά και ο Μεταξάς δεν υστερεί: Ο αγών από δέκα ημερών έλαβε την μεγαλυτέραν έντασιν και η μάχη υπήρξε σκληρά και αδιάκοπος καταλήξασα εις την κατάληψιν της Κορυτσάς. Όταν οι Ισραηλίτες κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ από τους Άραβες, η πρώτη τους πράξη ήταν να διακηρύξουν ότι την απελευθέρωσαν και ότι από τη στιγμή εκείνη η Ιερουσαλήμ αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος του Ισραήλ. Τα γραμματόσημα που κυκλοφόρησαν στις απελευθερωμένες περιοχές της Βορείου Ηπείρου ήταν τα ίδια με αυτά που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα, με τη διαφορά ότι ήταν από πάνω σφραγισμένα με τη φράση: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ.


Σήμερα οι Αλβανοί, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην εκστρατεία κατά της Ελλάδος μαζί με τους Ιταλούς, πλαστογραφούντες την πραγματική ιστορία, διδάσκουν στα σχολεία τους για αγώνες και ανδραγαθήματα δικά τους εναντίον του Άξονα. Πολύ συχνά ακούμε ότι …μας συνδέουν κοινοί αγώνες με τους Έλληνες για την ελευθερία εναντίον των δυνάμεων του φασιστικού Άξονα… Και να σκεφτεί κανείς ότι ακόμα πολλοί από τους δημιουργούς του Έπους του Καλπακίου ευρίσκονται στη ζωή. Μετά από δυο ή τριε γενεές θα μας λένε ότι οι Αλβανοί πολέμησαν και ενίκησαν τους Ιταλούς, φέροντες ως μαρτυρίες τα Ελληνικά ανακοινωθέντα και επίσημα δημοσιεύματα για το …Έπος της Αλβανίας…


Ο Χίτλερ, ετοιμάζοντας να επιτεθεί αναντίον της Ρωσίας, δεν ήθελε με κανένα τρόπο να ανοιχτεί άλλο μέτωπο στα Βλκάνια από τις δυνάμεις του Άξονα. Παρʼ όλον όμως το σεβασμό που έτρεφε προς τον Μουσολίνι ουδέποτε τον ενημέρωνε για τις μελλοντικές του επιχειρήσεις. Όταν λοιπόν ο Μουσολίνι έμαθε από τις εφημερίδες ότι ο Χίτλερ κατέλαβε τη Ρουμανία, εξεμάνη πολύ και δήλωσε στους συνεργάτες του ότι και ο Χίτλερ θα μάθει από τις εφημερίδες για την κατάληψη της Ελλάδος από τα Ιταλικά στρατεύματα. Στις 19 Οκτωβρίου, ενώ ο χίτλερ με το επιτελείο του βρισκόταν στο τραίνο καθʼ οδόν προς Γαλλία και ισπανία, του έστειλε επιστολή με την οποία τον ενημέρωνε για τα σχέδιά του να εισβάλλει στην Ελλάδα.


Ο υπουργός των εξωτερικών του Χίτλερ, όπως αναφέρει ο Τσιάνο στο ημερολόγιό του, προσπάθησε επειγόντως να έλθει σε επαφή με τον Μουσολίνι και καθορίστηκε συνάντηση των δυο ηγετών στη Φλορεντία για τις 28 Οκτωβρίου, το πρωί. Όταν ο Μουσολίνι εχαιρέτησε τον Χίτλερ του είπε: Φύρερ, αυτή τη στιγμή τα Ιταλικά στρατεύματα εισέρχονται στο ελληνικό έδαφος.


Τα παιδιά της Ελλάδος πολέμησαν σκληρά και ηρωικά κάτω από δυσμενέστατες συνθήκες και έναντι ενός αντιπάλου που διέθετε δυο φορές μεγαλύτερο δυναμικό σε στρατιώτες και μια τέλεια και σύγχρονη πολεμική μηχανή, που πριν από δυο μήνες συνέτριψε τα Βρετανικά στρατεύματα στη Σομαλία. Αγωνίστηκε όμως υπέρ βωμών και εστιών και με το ηθικό τους σε ύψιστο βαθμό. Ο στρατηγός Κατσημήτρος γράφει προφητικά στο βιβλίο του «Η Ήπειρος Προμαχούσα»: Οιαδήποτε εξέλιξη και εάν έχει ο οπλισμός, το ηθικό του στρατού θα παίζει πάντοτε καθοριστικό ρόλο…, κάτι που διαπιστώσαμε και εμείς με την ήττα των δυο υπερδυνάμεων της Αμερικής στο Βιετνάμ και της Ρωσίας στο Αφγανιστάν.


*** Διάλεξη του Μενέλαου. Τζέλιου στην Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, στις 10/28/2002

Σύντομο βιογραφικό του Δ. Γ. Κασλά (1901 - 1966)

Το 5ο Σ.Π. ήταν αυτό, που απέκρουσε την αιχμή της «εαρινής επίθεσης» των Ιταλών (9-25 Μαρτίου 1941), που διηύθυνε ο ίδιος ο Μουσολίνι. Αξίζει εδώ ν’ αναφερθεί ότι στο Σύνταγμα αυτό υπηρετούσε και ο ηρωικός Ταγματάρχης από το Πουρί της Ζαγοράς Δημήτριος Γ. Κασλάς, ο οποίος με το 2ο Τάγμα του 5ου Συντάγματος (2/5), ως διοικητής του, υπερασπίστηκε το θρυλικό ύψωμα 731, που εκεί επάνω γράφτηκαν ηρωικές σελίδες ανδρείας και δόξας των Ελλήνων στρατιωτών. Το όνομα του αιματοβαμμένου αυτού υψώματος 731 χαράχτηκε με χρυσά γράμματα στο Μνημείο του ΄Αγνωστου Στρατιώτη στην Αθήνα.
                          ..................................................................................................


Ο Δημήτριος Γ. Κασλάς γεννήθηκε στο Πουρί του Νομού Μαγνησίας το 1901. Ήταν γιος του Γεωργίου Καζίλα του Στεργίου και της Μαρίας Καζίλα, το γένος Διακουμή. Το όνομά του από Καζίλας το άλλαξε σε Κασλάς όταν κατετάγη στον Στρατό. Ο Δημήτριος Κασλάς σε ηλικία 15 ετών εργάζεται στο Βόλο σε φούρνο και αργότερα σε ταβέρνα. Παράλληλα ολοκληρώνει τις σπουδές του φοιτώντας στην νυχτερινή Εμπορική Σχολή Βόλου.

Το 1920 κατετάγη κληρωτός στη Λάρισα, και τέλη Ιουλίου μεταβαίνει στη Σμύρνη, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη η Μικρασιατική Εκστρατεία. Τον Ιανουάριο του 1922 συμμετείχε σε στρατιωτικές εξετάσεις και εισήχθη με επιτυχία στον ουλαμό Έφεδρων Αξιωματικών του Αφιόν Καραχισάρ (έδωσαν εξετάσεις 1200, επέτυχαν 225, σειρά επιτυχίας 97). Στην συνέχεια ακολουθεί η κατάρρευση του μετώπου και συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τον Αύγουστο του 1922 μέχρι τον Απρίλιο του 1923. Αμέσως μετά την επιστροφή του από την αιχμαλωσία και σε ηλικία 22 ετών ονομάζεται Έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Τον Μάρτιο του 1924 κατατάσσεται στις τάξεις των μόνιμων αξιωματικών του Στρατού, και στην συνέχεια ακολουθεί μία εξαιρετική πορεία με σταθμό την περίοδο 1940 -1945.

Κατά την κήρυξη του πολέμου το 1940 υπηρετούσε στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων ως λοχαγός και αμέσως μετά ανέλαβε κατά την διάρκεια των μαχών τη Διοίκηση του ΙΙ/5 τάγματος όπου και προήχθη σε ταγματάρχη για ανδραγαθία στο πεδίο της μάχης,. Το αποκορύφωμα της ένδοξης πορείας του τάγματος στο οποίο υπήρξε διοικητής είναι η απόκρουση της επιθέσεως που σχεδιάστηκε και εξαπολύθηκε παρουσία του ίδιου του Μουσολίνι με την ονομασία «Εαρινή Επίθεση» με διάρκεια από 9 έως 25 Μαρτίου 1941. Η επίθεση εκδηλώθηκε κυρίως εναντίον του υψώματος 731 το οποίο υπεράσπιζε το ΙΙ/5 τάγμα με διοικητή τον Δημήτριο Κασλά. Στο ύψωμα 731 συνετρίβησαν οι πανίσχυρες μεραρχίες των Ιταλών και στην ουσία μ’ αυτό τον τρόπο κρίθηκε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος. Μετά την αναποτελεσματικότητα των Ιταλών σ΄ αυτή την επίθεση, ο Χίτλερ αποφάσισε να επιτεθεί στην Ελλάδα.

Η νεώτερη ιστορία ονομάζει το ύψωμα 731 «Νέες Θερμοπύλες», έχει γραφεί δέ καί ειδικός Θούριος ως εμβατήριο του Στρατού. Το ύψωμα 731 γρήγορα γίνεται θρύλος και αναγράφεται στο Μνημείο του Άγνώστου Στρατιώτου στην Αθήνα. Οι στρατιώτες της εποχής το ονόμασαν «Γολγοθά», γιατί πριν την έναρξη των εχθροπραξιών ήταν δενδροσκεπασμένο ενώ μετά τις μάχες δεν έμεινε κανένα δένδρο και το ύψος του μειώθηκε κατά 5 μέτρα. Όπως αναφέρεται και σε σχετικές ιστορικές αναφορές σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ρίφθησαν τόσα πυρομαχικά όσα στο ύψωμα 731.

Μετά την κατάρρευση του μετώπου ο Δ. Κασλάς επέστρεψε στο Πουρί και κατά την Γερμανοϊταλική κατοχή λαμβάνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση στις τάξεις του ΕΛΑΣ ως Διοικητής του 52 Συντάγματος. Ο Δ. Κασλάς παρότι δεν υπήρξε αριστερός αναγκαστικά «επιστρατεύθηκε» από τον ΕΛΑΣ και συμμετείχε στην Αντίσταση κατά των κατακτητών μέσα από τις τάξειs του, όπως και πολλοί άλλοι. Το Σύνταγμα δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή Λαμίας – Καρπενησίου –Καρδίτσας με πολύ μεγάλες επιτυχίες. Για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα μετά την απελευθέρωση εξορίστηκε από το 1945 έως το 1948 στα νησιά Σέριφο – Ικαρία - Σαντορίνη.

Με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης το 1985 προήχθη, μετά θάνατον , σε ταξίαρχο. Απεβίωσε στις 22-2-1996 από καρδιακό επεισόδιο ενώ είχε προηγηθεί και εγκεφαλικό. Του είχαν απονεμηθεί: Χρυσούν Αριστείο Ανδρείας, Πολεμικός Σταυρός Γ΄ Τάξεως, Αργυρούς Σταυρός του Β΄ Τάγματος, Μετάλλειον στρατιωτικής αξίας Δ΄ Τάξεως.

Συνημμένη εικόνα


--------------
«Χρωστάμε σ' όσους ήρθαν, πέρασαν, θα' ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»
Κωστής Παλαμάς

ΤΟ ΥΨΩΜΑ 731

Ένας τιτάνιος αγώνας διεξήχθη στο ύψωμα 731 (υψόμετρο) κατά την «Εαρινή Επίθεση» των Ιταλών στα μέσα Μαρτίου 1941, προκειμένου οι ιταλικές φασιστικές δυνάμεις με την παρουσία του ίδιου δικτάτορα Μουσολίνι -μετά από τέσσερις μήνες πόλεμο - να δρέψουν μία νίκη κατά της Ελλάδας και να κατέβουν μαζί με τις ναζιστικές δυνάμεις των Γερμανών «νικητές» στην Αθήνα! Το 731 όμως, ανέτρεψε τα σχέδια του(ς). Στο ύψωμα αυτό, καθώς και στα γειτονικά υψώματα, πολέμησαν οι άνδρες του 5ου Συντάγματος της 1ης Μεραρχίας πού κατάγονταν κυρίως από την Καρδίτσα και τα Τρίκαλα.

Η Ιστορία για το 731 γράφει: "Επί 7 ημέρες, ως τις 15 Μαρτίου η μεραρχία δοκιμάστηκε σκληρά, αλλά απέκρουσε τα κύματα των επιτιθέμενων αντιπάλων. Οι επιθέσεις και αντεπιθέσεις άρχιζαν με πυκνό κανονιοβολισμό που κατέσκαβε τα υψώματα, για να καταλήξουν σε συμπλοκές, όπου το λόγο είχαν η χειροβομβίδα και η λόγχη. Το ύψωμα 731, μεταξύ Αώου και Άψου, έμεινε θρυλικό. Ως τις 19 Μαρτίου, μετά από σχετική τριήμερη ανάπαυλα, οι Ιταλοί εξαπέλυσαν κατά του υψώματος 731 όχι λιγότερες από 18 επιθέσεις. Το «731», όπως έμεινε γνωστό στην πολεμική ιστορία και των δύο αντιπάλων, υπήρξε ίσως ένα από τα πιο αιματοβαμμένα υψώματα ολόκληρου του παγκοσμίου πολέμου". (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. 1978, τόμος ΙΕ, σελ.441-442).

Ο λογοτέχνης και ακαδημαϊκός Άγγελος Τερζάκης, πολεμιστής του 1940, γράφει: "Ξημερώνει η 10 Μαρτίου 1941 ,ημέρα Δευτέρα, και το πυροβολικό του Καβαλλέρο ξαναρχίζει. Ξαναρχίζει από την Τρεμπεσίνα, με πείσμα διπλό, γιατί η πρώτη μέρα χάθηκε κι αυτό είναι άσχημο για μιαν επίθεση, που πρέπει να το πετύχει στις πρώτες ώρες της.
Το κανονίδι τώρα απλώνεται ανατολικά, στο 731. Είναι τέτοιο που μόνο με τους θρυλικούς βομβαρδισμούς του Βερντέν, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μπορεί να παραβληθεί. Τ' ακούει και ζαρώνει περίτρομη η ψυχή του ανθρώπου. Τα ελληνικά πυρά της έκοψαν την ορμή, ως που το μεσημέρι οι Ιταλοί ενισχυμένοι με νέες δυνάμεις, ξανάρχισαν, όμως, το πεζικό κατόρθωσε με μόνα τα δικά του να σπάσει το πρώτο κύμα του εχθρού. Στις 6 τ' απόγεμα οι Ιταλοί άνοιγαν μεγάλη φωτιά κατά του 731. Χύμηξαν ύστερα με ταυτόχρονη προσπάθεια να το υπερκεράσουν από τη δημοσιά, ενώ έπιαναν και να βομβαρδίζουν την Τρεμπεσίνα. Είταν η έβδομη επίθεσή τους για το 731. Το ύψωμα έμπαινε πια, ζωσμένο με φλόγες στο θρύλο" (Άγγελος Τερζάκης, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΟΠΟΙΪΑ 1940-1941, Αθήναι 1964, σελ.177-178).

Στο προσωπικό χειρόγραφο ημερολόγιο του Ταγματάρχη (τότε) Δημήτριου Κασλά, από το Πουρί Ζαγοράς, Διοικητή του ΙΙ (2ου) Τάγματος του 5ου Συντάγματος Τρικάλων, που με τους στρατιώτες του υπερασπίστηκε το ύψωμα 731, αναφέρει:
"(Ημέρα πρώτη: Κυριακή 9η Μαρτίου 1941, «έναρξις της επιθέσεως»)
(Πρωινές ώρες): Την 06:30 ώραν ήρξατο τρομακτικόν και καταιγιστικόν πυρ του εχθρικού Πυροβολικού και όλμων. Η πρώτη ομοβροντία μιας βαρέως Πυροβολαρχίας ερρίφθη ακριβώς την 06:30 ώραν επί του υψώματος 731, όπου ο Σταθμός Διοικήσεώς μου ήτο το σύνθημα της ενάρξεως της βολής.
Ο βομβαρδισμός συνεχίζεται με αυξάνουσαν έντασιν. Σμήνη αεροπλάνων ρίπτουν συνεχώς τα φορτία των επί των υψωμάτων 731 και 717. Το ύψωμα 731, όπου το Τάγμα μου, σείεται συνεχώς, σκόνη, φωτιά και καπνός, η ατμόσφαιρα είναι βαρειά, δύσκολα αναπνέει κανείς από τα αέρια των εκρήξεων, κόλασις πυρός, μας περιβάλλαν καπνοί και αι φλόγες, δεν ημπορούμε να διακρίνουμε τι γίνεται εις απόστασιν 10 μέτρων. Το ύψωμα 731 ήτο δασωμένον με δέντρα ύψους 4-5 μέτρων, εντός διώρου έμεινε γυμνόν. Τα συρματοπλέγματά μας κατεστράφησαν, τα χαρακώματα ισοπεδώθηκαν, οι στρατιώται καλύπτονται εις τας οπάς των οβίδων και αγωνίζονται απεγνωσμένα να επανορθώσουν τας ζημίας, ιδίως να προστατεύσουν τα πολυβόλα και οπλοπολυβόλα από την καταστροφήν, από τις πέτρες και χώματα που εγείροντο από τας εκρήξεις. Τα υπάρχοντα επί του υψώματος 731 δύο πυροβόλα των 6,5 και αντιαρματικός ουλαμός των 37 κατεστράφησαν ολοτελώς.

Περί την 07:30 ώραν κατόρθωσα να επικοινωνήσω τηλεγραφικώς δια λίγα λεπτά με τον Συνταγματάρχην Κετσέαν, επίσης μετά του Διοικητού του Συγκροτήματος Συνταγματάρχου Γεωργούλα Ν., οι οποίοι αγωνιούσαν να πληροφορηθούν την κατάστασίν μας. Με ερώτησαν εάν οι άνδρες του Τάγματος κρατούν τας θέσεις των, τους απάντησα ότι οι Λόχοι ευρίσκονται εις τας θέσεις των. Μου διεβίβασεν την εξής Διαταγήν γραπτήν. «Επί των θέσεών σας θ' αμυνθήτε μέχρις εσχάτων, Η Πατρίς, η Ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσητε ψηλά την τιμήν των όπλων». Του απήντησα ότιδήποτε και αν συμβή δεν θα εγκαταλείψωμεν το 731 και έχω πεποίθησιν ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί.

Περί την 8ην ώραν το Πυροβολικόν του εχθρού ήρχισε να επιμηκύνη την βολήν του εις τα μετόπισθεν του Τάγματος και την 08:30 έπαυσεν την βολήν του επί των υψωμάτων 731 και 717. ΄Ητο φανερόν πλέον ότι θα ήρχιζεν η επίθεσις των Ιταλών. Διέταξα τους Λόχους να ετοιμάσουν τα αυτόματα και να μη βάλουν από μεγάλας αποστάσεις, παρά μόνον όταν οι Ιταλοί θα έφθαναν εις ωρισμένα σημεία του εδάφους που υπεδείχθησαν επί τόπου εις απόστασιν περίπου 200 μέτρων.

Περί την 09:30 ώραν οι Ιταλοί χρησιμοποιούντες τας δεξιά του 5ου Λόχου βαθείας γραμμάς πλησιάζουν επικινδύνως και προσεγγίζουν τα κατεστραμμένα συρματοπλέγματα. Αρχίζει πλέον ο αγών διά της χειροβομβίδος. Οι Ιταλοί δοκιμάζουν με τρόμον και φωνάς τα καταστρεπτικά αποτελέσματα των αμυντικών μας χειροβομβίδων.

(Μεσημέρι): Την μεσημβρίαν προσπαθούν οι Ιταλοί να επαναλάβουν την επίθεσίν των, αλλά ευθύς ως αναπτύσσονται καθηλούνται και διασκορπίζονται από το Πυροβολικό και τα Πολυβόλα μας.

(Απόγευμα): Το απόγευμα και ενώ μέχρι της στιγμής εκείνης τα εχθρικά πυρά είχον αραιωθή, εκσπά και νέα επίθεσις μετά σφοδρού βομβαρδισμού, εφ' ολοκλήρου του τομέως της Ι Μεραρχίας και ανασκάπτεται πάλιν το έδαφος από το πυροβολικόν και τας βόμβας αεροπλάνων. Οι στρατιώται περιμένουν να πλησιάσουν τα εχθρικά τμήματα πεζικού, τα παραλαμβάνουν με τα αυτόματα και τα αποδεκατίζουν με επιτυχείς ριπές και όταν ο εχθρός χρησιμοποιή τας βαθείας γραμμάς και προσεγγίζει τα χαρακώματα, επιτίθενται διά της χειροβομβίδος και της λόγχης.
Οι Ιταλοί όμως δεν παραιτούνται. Δοκιμάζουν διά μία ακόμα φοράν, προτού νυκτώση, να διασπάσουν τας γραμμάς μας επί του υψώματος 731.Και η προσπάθεια αυτή αποκρούεται σε σοβαροτάτας απωλείας.

(Βράδυ): Η νύκτα μας βρίσκει όλους εξηντλημένους σωματικώς. Είμεθα όλη την ημέραν νηστικοί. Εν τούτοις κανείς δεν θέλει να φάγη. Έχουμε άφθονο κονιάκ. Οι Λόχοι δεν ζητούν ψωμί αλλά χειροβομβίδας αμυντικάς και σκαπανικά εργαλεία. Καθ' όλην την νύκτα οι ημιονηγοί του Τάγματος, οι αφανείς αυτοί ήρωες επηγαινοερχόνταν εις τον σταθμόν εφοδιασμού διά να μας φέρουν εκατοντάδας φορτίων χειροβομβίδων, πυρομαχικών και λοιπών εφοδίων.

(Ημέρα δεύτερη: Δευτέρα 10 Μαρτίου 1941).
(Πρωινές ώρες): «Την 7ην πρωινήν ήρχισε πάλιν το ιταλικόν πυροβολικόν. Εις τας 9 ώρα αρχίζει η Ιταλική επίθεσις. Αυτήν την ημέραν κατευθύνεται προς το αριστερόν μας διά να υπερφαλαγγίσουν το 731 εκ του αριστερού. Οι Ιταλοί κινούνται με μυρίας προφυλάξεις, τους καταλαμβάνει πρώτον το Πυροβολικόν μας και τους αποδεκατίζει. Το Πυροβολικόν των Ιταλών προσπαθεί να υποστηρίζει την κινουμένην φάλαγγα. Οι Ιταλοί προχωρούν κατά διαδοχικά κύματα με προφανή σκοπόν να καταλάβουν οπωσδήποτε το 731, χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τας απωλείας των. Οι Ιταλοί φθάνουν εις απόστασιν από 50-100 μ. από την γραμμήν αντιστάσεως. Διά να εξαπατήσουν τους στρατιώτας μας υψώνουν λευκά μανδίλια, προς στιγμήν υπέθεσαν ότι επρόκειτο να παραδοθούν. Αντελήφθην εκ πρώτης στιγμής ότι επρόκειτο περί απάτης. Επενέβην αμέσως, διέταξα έντασιν των πυρών διά χεροβομβίδων και τοπικήν αντεπίθεσιν. Οι Στρατιώται κραυγάζοντες την περίφημον πολεμικήν ιαχήν «αέρα» διά της λόγχης και των χειροβομβίδων αιφνιδιάζουν τους Ιταλούς, οι οποίοι αρχίζουν να τρέχουν προς τα οπίσω, μεταβαλόντες την υποχώρησίν των εις πανικόβλητον φυγήν. Η επίθεσις των συνετρίβη.

(Μεσημέρι): Ολίγον προ της μεσημβρίας διεξάγεται νέα προσπάθεια εις το ίδιο σημείον παρά Ιταλών κατόπιν πάλιν προπαρασκευής διά σφοδρού βομβαρδισμού και η επίθεσις αύτη συνετρίβη προ του ακαμάτου ηρωισμού των Λόχων, διά της λόγχης, μέχρι την 12:30 ώραν τρέπομεν εις νέαν άτακτον φυγήν τους Ιταλούς.

(Απόγευμα): ... Εις τας 06:30 αρχίζει βομβαρδισμός επί των υψωμάτων 731 και 717 και μετ' ολίγον νέα επίθεσις των Ιταλών και κατά των δύο πλευρών του υψώματος 731, δηλαδή εναντίον και των δύο Λόχων μου. Και η επίθεσις αυτή απεκρούσθη με βαρυτάτας απωλείας διά τον εχθρόν.
(Βράδυ): Προς το εσπέρας νομίζουν ότι θα κλονίσουν το ηθικόν των στρατιωτών μας, ρίπτουν δι' αεροπλάνων χιλιάδας προκηρύξεις, καλούν τους στρατιώτας μας να ρίψουν τα όπλα και να σπεύσουν να παραδοθούν. Αι προκηρύξεις αυταί μόνον γέλωτας προσέφερον εις τους ηρωικούς οπλίτας.
Και η δευτέρα ημέρα της επιθέσεως έκλεισε με την απόλυτον διατήρησιν των θέσεών μας επί του υψώματος 731, καθώς επίσης και το δεξιά μου ΙΙΙ Τάγμα επί του υψώματος 717".

Η «Εαρινή Επίθεση» των Ιταλών απέτυχε. Ο Μουσολίνι έφυγε ταπεινωμένος. Το ύψωμα 731 έγινε δόξα και το όνομά του γράφτηκε στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη: «731».

Συνημμένη εικόνα


--------------
«Χρωστάμε σ' όσους ήρθαν, πέρασαν, θα' ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί»
Κωστής Παλαμάς

Απόσπασμα από το έργο του «Οι πανθέοι» του Αθανασιάδη Αναστάσιου

Τα δύο τάγματα απ’ τη μονάδα του Κίτσου, που προστατεύανε μια αλυσίδα με συνεχόμενα υψώματα νοτιοδυτικά του Καλπακιού, στις 5 Νοεμβρίου, το μεσημέρι, δέχτηκαν σφοδρές αλληλοδιάδοχες επιθέσεις από αεροπλάνα και πυροβολικό, γιατί ο εχθρός δοκίμαζε να τα παραπλανήσει με μια πίεση στα πλευρά προτού επιχειρήσει επίθεση κατά μέτωπο. Μα τα τάγματα αμύνονταν με πείσμα δίνοντας στο κέντρο την ευκαιρία να ενισχύσει την αντίστασή του, ενώ αναγκάζανε τον εχθρό ν’ αποκαλύψει τις δυνάμεις του. Έτσι, η νύχτα βρήκε τις θέσεις τους όπου τις είχε φωτίσει η αυγή.

Βαθειά μεσάνυχτα, πήρε και το τέγμα του Κίτσου διαταγή να προωθηθεί ως το βορεινό άκρο της κοιλάδας του Καλαμά. Μέσα του χιονοβρόχι οι άνδρες του λόχου του, χωμένοι κάτω απ’ το αντίσκηνα, ανηφορίζανε κάπου μια ώρα ανάμεσα στα βράχια, ώσπου χωθήκανε στα χαρακώματα τα σκαμμένα βαθειά σ’ ένα αντέρισμα, κοντά στους Νεγράδες. Όπως είτανε κατάκοποι, ποτισμένοι ως το κόκκαλο απ’ την υγρασία, πέσανε πάνω στους γεώσακους και λαγοκοιμήθηκαν.

Ο Κίτσος, που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ακούοντας κάποια στιγμή μέσα στο βύθισμά του το σκοπό να φωνάζει «αλτ», πετάχτηκε έξω. Μέσα στην πρωινή αχλύ ξεχώρισε τρεις χωριάτισσες ν’ ανηφορίζουν για τα χαρακώματα.
-Είμαστε χωριανές από δω, απ’ τους Νιγράδς…, απαντούσανε στο σκοπό.
Σήκωναν κάτι στους ώμους τους, γι’ αυτό είχαν σταθεί να ξαποστάσουν.
-Και τι θέλετε; Τι γυρεύετε τέτοιαν ώρα στα χαρακώματα; Τους φώναξε ο Κίτσος δρασκελώντας στο μέρος τους.
Οι γυναίκες ξεφόρτωσαν τον ώμο τους κι ανηφορίσανε χωρίς ν’ απαντήσουν. Όταν φτάσανε μπρος του, είδε πως οι δυό ήταν ηλικιωμένες. Σήκωναν τενεκέδες.
-Είμαστε, γιόκα μου, χωριανές απ’ τους Νιγραδς και σας φέραμαν λίγο γάλα να πιείτε…, είπε η πιο γερόντισσα, ενώ τον κύτταζε γελαστή. Είταν ψηλόκορμη, μ’ ένα δίχτυ ρυτίδες στο στεγνό της πρόσωπο, που τέλειωνε σ’ ένα ξεδοντιασμένο στόμα.

Ο Κίτσος άπλωσε το χέρι στον ώμο της, συγκινημένος:
-Μα δεν έχομε αρρώστους, γιαγιά… Αυτά είναι για τα νοσοκομεία…
-Τι γι’ αρρώστους, μολογάς γιε μου; Ειν’ καλύτερη θρουφή για να βαστάξτι’, θα μπήτε σ’ αμάχη.
Τα μάτια του Κίτσου δάκρυσαν. Έσκυψε και της φίλησε το χέρι. Εκείνη σα να ντράπηκε με το φέρσιμό του. Τιε πήρε μαζί του στο καταφύγιο κι έστειλε στρατιώτες να φέρουν μέσα τους τενεκέδες. Ευθυμία απλώθηκε σ’ όλο το χαράκωμα. Οι γυναίκες απαντούσανε ντροπαλές στις ερωτήσεις του λοχαγού. Δεν δέχτηκαν τσιγάρο. Η μια είχε τον εγγονό της σε κάποιο σύνταγμα της Μεραρχίας, ο γιος της άλλης είχε χαθεί στη Μικρασία κι ήρθε με την κόρη της.
Φεύγοντας είπαν πως θα ξανανέβουν. Ότι θάχανε φτάσει στον κάμπο, το εχθρικό πυροβολικό άρχισε να σφυροκοπά την κοιλάδα. Οι έγχρωμες οβίδες, που έρριχνε για να του επισημαίνουμε τα ρήγματα, συχνά αντιφεγγίζανε πάνω απ’ τα χαρακώματα.
Προς το βράδι, ο λοχαγός κάλεσε τον Κίτσο στο τηλέφωνο. Ένας στρατιώτης έτρεξε και τον έβγαλε από το χαράκωμα, όπου κουβέντιαζε με τους ομαδάρχες του.
-Ο εχθρός μας ξαναπήρε στην Γραμπάλα, του είπε λαχανιαστά: Θα μεταβιβάσετε προσωπικώς και αυτολεξεί τη διαταγή του αρχηγού στο διοικητή της επιχειρήσως, να ενεργήσει στις πέντε το πρωί αντεπίθεση για την ανακατάληψή της…

Και του έδωσε κάπως αόριστες οδηγίες για την κατεύθυνση που θάπαιρνε.
Ο Κίτσος άρπαξε ένα βραχύκαννο και ξεκίνησε μεσ’ στο σκοτάδι. Βαδίζοντας, συχνά με πόδια και χέρια, ανάμεσα από θάμνους, βράχια, φαράγγα, όταν απόκαμνε, ακουμπούσε στο όπλο του κι έπαιρνηε βαθειά αναπνοή. Σε μια τέτοια στιγμή, αναδύθηκε ξαφνικά απ’ το σκοτάδι το πρόσωπο της Μάρμως, όπως του ψιθύριζε στο σταθμό με δειλή φωνή: «Κίτσο, θάμαι, θάμαι… τώρα εγώ η μητέρα σου…». Έβιασε τον εαυτό του να διώξει από μπρος του τη μορφή της, μα εκείνη τον ακολούθησε για κάμποσα ακόμη λεπτά: «Κίτσο… ήθελα από χτες να σου πω… θάμαι, θάμαι τώρα εγώ η μητέρα σου…».
Ξαφνικά, βρέθηκε μπροστά σε δύο ξιφολόγχες.. ένας τρίτος, προτείνοντας την κάννη του τον ρωτούσε ποιος είτανε.

-Ο αξιωματικός 145 Μ. Φέρνω εμπιστευτική διαταγή…, πρόφτασε να πει.
Τον οδήγησαν σ’ ένα εκκλησάκι χωμένο μέσα στα κέδρα. Κάτω απ’ το αντίφεγγο μιας καντήλας ένας πανύψηλος ασπρομάλλης, με ριγμένη πάνω του την τσοπανίσια κάπα, άφησε γύρω τους αξιωματικούς και τον τράβηξε σε μια γωνιά. Ο Κίτσος, καθώς του μεταβίβαζε λέξη προς λέξη τη διαταγή, δεν έπαιρνε από πάνω του το βλέμμα, γοητευμένος απ’ την τραχειά μεγαλοπρέπεια αυτού του αρχιτσέλιγκα συνταγματάρχη. «Αυθεντικός ήρωας του Εικοσιένα», συλλογίστηκε αδειάζοντας μονορούφι το παγούρι που του φέρνανε. Ένας αξιωματικός, βλέποντας τα ξεσκισμένα γάντια του, τούδωσε τα δικά του.
Γυρίζοντας, μια ώρα αργότερα, στο λόχο του, τους βρήκε να μοιράζουνε συσσίτιο πορείας. Είχε έρθει στο μεταξύ διαταγή βα προωθηθούν ως τα ριζά της Γραμπάλας, για να ενισχύσουν το τμήμα που το πρωί θα επιχειρούσε τηνεξόρμηση.

Όταν φτάσανε εκεί,ε ίτανε ακόμη βαθειά νύχτα. Κάτι σα μούχλα και πανί λαδωμένο από αρυκτέλαιο ανάδινε το νεό χαράκωμα. Πέσανε πάνω στους γεώσακους με τις ξιφολόγχες γυμνές. Το πιπεράτο αγιάζι έκανε τα μάτια τους να δακρύζουνε.
Ένας δεκανέας πέρασε μπρος απ’ τον Κίτσο σαν ίσκιος, τον πασπάτεψε κι άφησε στο χέρι του μια χούφτα σταφίδες με λίγη κουραμάνα.

-Έχετε ξαναπολεμήσει, κύριε ανθυπολοχαγέ; τον χαμηλορώτησε κάποιο λεπτόκορμο παλληκάρι με ροδαλό πρόσωπο και πρόωρα ασπρισμένο μαλλί, όπως περνούσε από μπρος του.
-Όταν κηρύχτηκε ο πρώτος πόλεμος είμουν τριώ χρονώ…, έσκυψε ο Κίτσος πάνω του.
-Εγώ, ως προχτές, ήμουν κλεισμένος στο εξοχικό μας στην Άρτα και διάβαζα τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια πασχίζοντας να μάθω απέξω τα άρθρα της. Τώρα καταλαβαίνω τι βλακεία έκανα…
σκύβοντας, γιατί ήταν ψιλόλιγνος σαν ελάτι, στάθηκε μπρος τους ο λοχαγός. Ήταν ένας καλόκαρδος μυτιληνιός, που είχε αρχίσε φανταράκι στη Μικρά Ασία για αν φτάσει σ’ αυτό το βαθμό. Απ’ το σκοτάδι δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις τη νευρικότητα στο σταφιδιασμένο του πρόσωπο:
-Γεια σας, παιδιά…, έρριξε μιαν εξεταστική ματιά μέσα στο χαράκωμα κι άπλωσε τη χούφτα στο δεκανέα να του δώσει σταφίδες.

Βάλθηκε να τις μασουλάει χτυπώντας τα χείλη του: Να ξέρετε, παιδιά, δε σκοτώνουν όλες οι οβίδες κι οι σφαίρες. Σα θηλυκά που είναι, έχουν τις ιδιοτροπίες τους. Όταν μάλιστα έχετα την εξυπνάδα να εκμεταλλευθήτε το έδαφος, λιγοστεύουν πολύ οι πιθανότητες. Στο κάτω-κάτω, όμως, τι είμαστε κι εμείς; Άνθρωποι που θα πεθάνουμε. Μόνο η πατρίδα μας, η Ελλάδα, μένει αθάνατη. Αν είχατε τα μάτια του Άργου της Μυθολογίας μας, τότε θα βλέπατε πως όλη η πολιτισμένη ανθρωπότητα είναι τούτες τις μέρες σκυμμένη πάνω μας και μας θαυμάζει. Γιατί αψηφίσαμε μια ψευτομεγάλη δύναμη-τους Ιταλούς- τα βάλαμε μαζί τους κι αντιστεκόμαστε, όπως αντισταθήκανε οι αρχαίοι Έλληνες στους Πέρσες και τους νικήσανε στο Μαραθώνα, κι όπως πάλι, στο Εικοσιένα, νικήσαμε τους Τούρκους στο Βαλτέτσι, στους Μύλους και σε κάθε βουνοποριά. Έτσι, θα μας βοηθήσει ο θεός της Ελλάδας μας κι η Παναγιά, που μας παραστέκει στιον αγώνα αυτόν, να νικήσουμε τους Ιταλούς. Πρέπει ο ήλιος να μας βρει πάνω στη Γραμπάλα…

Ο Κίτσος τον ακολούθησε ως το τετράγωνο όρυγμα, όπου κλαδώνανε τα χαρακώματα. Εκεί έμεινε μόνος, με τη ρέχη ακουμπισμένη στο χωματένιο υγρό τοίχωμα απ’ όπου μόλις έβγαινε το κεφάλι του. Αισθανόταν κάτι τραχύ κι εξοσιαστικό, που εμπόδιζε τη δκέψη του να γυρίσει μια βδομάδα πίσω.. πολύτιμο για την αυτοσυντήρηση του, όπως ο θώρακας ή η νάρκωση, για να μη γίνεται ο πόνος αισθητός. Αυτή, λοιπόν, ήταν η τελειωτική μορφή, που θάπαιρνε ο εσωτερικός κόσμος του μπρος στο ενδεχόμενο στου θανάτου ή θα νιωθε ακόμη πολλές διάμεσες μεταμορφώσεις πριν το απρόβλεπτο; ρωτήθηκε. Έκλεισε τα μάτια προστάζοντας τον εαυτό του να μη σκεφτεί, ενώ η πιπεράτη χωματίλα, που ανάδωσε απότομα η μουλιασμένη γη , τούδωσε την εντύπωση μιας προθανάτιας αίσθησης. Κούμπωσε τη χλαίνη ως το λαιμό και ξαναχώθηκε στο χαράκωμα.

Ένα θρεμμένο παλληκάρι με ματογυάλια και μακριά μαλλιά, ιερομόναχος απ’ τη Βελλά, πασπάτευε το οπλοπολυβόλο του σιγοψέλνοντας «εκ κοιλίας μητρός μου ο θεός μου ει συ.. φυλάξον με ως κόρην οφθαλμού…».
-Κόψε, μωρέ, τις ψαλμουδίες σου. Φτάνουν όσα μας πιπίλισε εψές ο δεσπότης, φώναξε κάπιοος ηπειρωτάκος. Και μιμήθηκε, όπως το συνήθιζε, ο βέλασμα του γιδιού.
Μα τούτη τη φορά κανένας δε γέλασε.
Ο Κίτσος προχωρώντας μέσα στο χαράκωμα, κοντοστάθηκε σ’ ένα μικρόσωμι διαννιώτη, που δούλευε στη λίμνη με το σκαφίδι του.

-Την ακονίζω, κυρ ανθυπολοχαγέ, όπως το ξουράφι μου… ανασήκωσε εκείνος το κεφάλι κινώντας την ξιφολόγχη: Μου τόμαθε ένας μπιχιμίχος από την Αθήνα, που τον σιργιάναγα ένα σαββατοκύριακο με το κορίτσι του. Κι αληθινά, από τότες ξεχνώ ν’ αγοράσω ξουράφι. Να έτσι δα… πέρασε το δάχτυλο πάνω απ’ την κόψη της λόγχης.
-Οικονομία, λοιπόν, και στην ξιφολόγχη…, αποκρίθηκε ο Κίτσος μηχανικά.
-Κύριε ανθυπολλοχαγέ, το μαχαίρι είναι πιο τίμιο όπλο…, πετάχτηκε ένας πειραιώτης: Δε λαθεύει ποτές.. σου δίνει θάνατο κάντιο και χωρίς φασαρία…
-Μιλάς, βλέπω, σα να τόχεις δουλέψει πολύ… κίνησε την άδεια σακκούλα πάνω απ’ το κεφάλι του ο δεκανέας, ένα δασκαλάκι απ’ το Μέτσοβο.

-Και βέβαια, κυρ’ δάσκαλε. Δεν έκρυψα την αμαρτία μου ούτε σαν πήγα για κατάταξη. Τόπα πως έκανα φόνο. Πως ήταν «εν βρασμώ» κι έμεινα λίγα χρονάκια μέσα, είναι υπόθεση του δικηγόρου μου.. μούφαγε, γι’ αυτό, ολόκληρο χωράφι…
Μέσα στο σκοτάδι, ο Κίτσος έφερε μπρος του το αδύνατο πρόσωπο του πειραιώτη με το κατάμαυρο μουστάκι και τα εκφραστικά πεσμένα βλέφαρα του τοξικομανή.
-Έκανες φόνο, Γαρίτση; ρώτησε σκύβοντας πάνω του.

-Σκότωσα την αρρεβωνιαστικιά μου, κυρ’ ανθυπολοχαγέ… Δεν ήτανε γκομενίτσα, ήτανε αρρεβωνιαστικιά… Τη σκότωσα μέσα στο φούρνο τους, όπου δούλευα. Την είχα πιάσει μ’ άλλον, όπως άντρας με γυναίκα, κυρ ανθυπολοχαγέ. Το λοιπόν, τι θες νάκανα; Δε λέω πως δε μετάνιωσα την ίδια ώρα.. μα είχε δένει πια το κακό. Πάντα την αθυμάμαι. Πάνε δυο χρόνια από τότες και δε μένω με γυναίκα πιότερο από μήνα. Με διώχνουνε, είτε τις αποδιώχνω… Το λοιπόν, έτσι θα γένει και με τις σφαίρες αφού, όπως είπε ο κύριος λοχαγός, είναι γυναίκες…
Ο Κίτσος προχώρησε χωρίς να δώσει απάντηση και ξαναβγήκε στο όρυγμα. Εν αβέβαιο αντίφεγγο σπάθιζε τον ουρανό αποκαλύπτοντας σα σκιά μπρος του το φονικό όγκο της Γραμπάλας. «Άραγε θα με βρει η ζωή πίσω απ’ το ύψωμα; Η ζωή! Όλα, λοιπόν, εδώ κάτω είναι μέσα για να σωθεί εκείνη; Ήταν η μητέρα μου, είναι η Μάρμω, είναι τέχνη ταυτόσημο μ’ αυτό που εννοώ τούτη τη στογμή;».

-«Όχι!», τον αντίσκοψε με βεβαιότητα η μυστική του φωνή. «Σίγουρα αυτή είναι μια νέα εσωτερική μου μεταμόρφωση ενώπιον του θανάτου», συλλογίστηκε ξανά ο Κίτσος. Και τινάχτηκε από αντίδραση, γιατί είχε σκεφτεί.

Πλησίαζε ένας ομαδάρχης του τελωνειακός απ’ το Καρπενήσι. Ο λοχίαςέσκυψε κοντά του:
-Κύριε ανθυπολοχαγέ, το Γκόρδα τον έπιασε νευρικό και τρέμει, σα ναχει θέρμη. Φαίνεται νάχει χάσει, πώς να το π, το ηθικό του ο μπάσταρδος… Έχετε κανένα τσιγάρο να του δώσω;
-Τσιγάρο: Αδύνατο, κίνησε ο Κίτσος το χέρι θυμωμένος.
-Μου ο ζήτησε ο ίδιος. Θα τον στυλώσει. Θα του το κρύβω, όσο θα καπνίζει, μέσα στη χούφτα μου. Το κατάλαβαν και τον πονούν… Μου υποσχέθηκαν να βαστάξουν…

Ο Κίτσος έβγαλε το πακέτο με διστεγμό και τούδωσε ένα τσιγάρο. Μα δεν έκρυψε το κουτί. Έκοψε το καπάκι του κι ακουμπώντας μπρούμυτα στο τοίχωμα έγραψε χωρίς να καλοβλέπει στο χαρτονάκι: «Σε λίγα λεπτά θα κάνουμε εξόρμηση, για να ξανακαταλάβουμε το ύψωμα Γραμπάλα. Παίρνω το πρώτο βάπτισμα του πυρός. Δεν ξέρω ακόμη τι είναι πόλεμος. Κι αν είναι η προαιώνια κυριαρχία του ενστίκτου πάνω στο νου, το διαισθάνομαι πως δεν μπορεί να είναι κάτι ποταπό, ούτε κάτι πρόστυχο. Όμως θα δούμε…». Και το πέταξε έξω απ’ το όρυγμα, όπως ο ναυαγός το μποτιλιαρισμένο γράμμα του στα κύματα.

-Βαστάς, βλέπω, ημερολόγιο σαν τον αδελφό μου… τον χτύπησε ο λοχαγός στον ώμο.
Ο Κίτσος κούνησε αμήχανος το κεφάλι.

-Εύχομαι να το διαβάσεις κάποτε… Τούτη όμως την ώρα είναι καλύτερα να πιστεύεις στην τύχη. Κάτι ήξερε ο Μωάμεθ γι’ αυτό το «κισμέτ». Εμείς οι μυτιληνιοί είμαστε λίγο τουρκομερίτες. Εγώ τον είδα πολλές φορές το χάρο με μούτρο μεμέτη, στη Μικρασία… Έσκυψε στο ρολόϊ του, που ήταν φωσφορικό: Κοντεύομε…, ψιθύρισε σαν αφηρημένος κι ανασήκωσε το βλέμμα στον ουρανό.

Ο Κίτσος αισθανότανε ξαλαφρωμένος με την ανακοίνωση πούχε κάνει στον ενδεχόμενο παραλήπτη του.
Έτσι, ήρθε κάποια στιγμή σε κείνο το φιδουλυγιστό λαγούμι, που έγινε εντάφια σιγή. Νευρωμένος ο ηπειρώτης, μιμήθηκε το μαντρόσκυλο του κοπαδιού του, κανένας όμως σε γέλασε. Γιατί όλοι, ανακαθισμένοι στους γεώσακκους με τις ξιφολόγχες γυμνές, νιώθανε τους χτύπους της καρδιάς τους να συγχρονίζονται με τους δείχτες ενός αόρατου ρολογιού, που από λεπτό σε λεπτό θα σήμαινε έφοδο.

Σε λίγο, στον τεφρό πάνω τους ουρανό, άρχισε να χαράζει κάτι πιο βέβαιο. Ήτανε φως…
Ο Κίτσος, βυθισμένος, άκουσε ν’ αργοστάζει πίσω του το υγρό τοίχωμα με πνιχτές, ισόχρονες σταλαξιές. Κάποια στιγμή, όπως έφερνε μπρος του τον αρχιτσέλιγκα με την τσοπανίσια του κάπα κι ύστερα τις γυναίκες απ’ τους Νεγράδες, του φάνημε πως η σταγόνα είχε αλλάξει απόηχο. Βάλθηκε, τότε, αν μετρά: «ένα -δύο-τρία», ώσπου να ξανακούσει τη σταλαγματιά. «Ένα-δύο-τρία», κι η σταγόνα ξανάπεφτε ολοένα πιο πνιχτά: «Φαίνεται πως η χαραματιά της πέτρας, όπου πέφτουν οι σταγόνες, ξεχείλισε…», συλλογίστηκε. Έκανε να μετρήσει πάλι: «Ένα-δύο-τρία. Ένα-δύο…», όταν ξεχύθηκε το σάλπισμα «Έφοδος! Έφοδος!». Ασυναίσθητα έκανε το σημείο του σταυρού στο μέρος της καρδιάς.

-Εμπρός παιδιά! Δια της λόγχης! Σαν αητοί στην κορφή! Φώναξε ο λοχαγός απ’ το κέντρο του ορύγματος: Η πρώτη διμοιρία κατά πάνω, η δεύτερη απ’ τα δεξιά, η Τρίτη απ’ τ’ αριστερά. Η τέταρτη μαζί μου, εδώ…
Ο Κίτσος πετάχτηκε με το πιστόλι στο χέρι και τον ακολούθησε.
«Αέρα! Αέρα!», ξεχύθηκε η ιαχή απ’ όλα τα στόματα.

Οι ξιφολόγχες στράφτανε, όπως το μούχρωμα έζωνε το βράχο σ’ ένα δίχτυ από μενεξελιές σκιές. Οι χειροβομβίδες μαζί με τις πτερυγοφόρες ολμομβίδες, που άρχισε να κατρακυλά ο εχθρός απ’ τη στρογυλή κορυφή, σκάζοντας πάνω στο βραχώδες έδαφος σήκωναν πίδακες με φλόγες και θράυσματα. Οι ακροβολιστές της τρίτης διμοιρίας αιφνιδιασμένοι απ’ το φραγμό, που στην απότομη βορεινή πλαγιά ήτανε πιο έντονος, χάσανε για μια στιγμή το συντονισμό τους. Γρήγορα όμως τους συνεπήρε η ανταριασμένη φωνή του διμοιρίτη τους, ενός έφεδρου γεωπόνου από την Αμφιλοχία: «Παιδιά, στην κορφή! Φτάνουμε στην κορφή!».
Και σκαρφαλώσανε φτερωμένοι.

Η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι φαίνεται πως είναι σε εξέλιξη και έχει την Ελλάδα ως βασικό στόχο συγκεκριμένων κύκλων ανομίας, οι οποίοι επιχειρούν να ελέγξουν τις τύχες ολάκερου του πλανήτη αρχής γενομένης εκ της χώρας μας. Οι οικονομικές πιέσεις και τα δυσβάσταχτα για τον Έλληνα πολίτη φορολογικά μέτρα, που δήθεν αποβλέπουν στην καλυτέρευση της οικονομίας, κρατούν τον πάλαι ποτέ λογιζόμενο ως απείθαρχο Έλληνα (βλ. δηλώσεις Κίσσινγκερ, υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ και βασικό μέλος της λέσχης Μπίλντεμπερκ) σε καθεστώς ομηρίας. Στην ουσία η ιδιότυπη αυτή ομηρία αποτελεί μέρος ενός δολίου σχεδίου που αποσκοπεί στην επιβολή μίας θανατηφόρας, καταστρεπτικής κατάστασης, ενός πλήρους ελεγχόμενου συστήματος ηλεκτρονικού φακελώματος, που σχετίζεται με την λεγόμενη νέα ταυτότητα η έξυπνη ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη!



Οι λόγοι αναγκαστικής –υποχρεωτικής επιβολής της, σε κάθε Έλληνα πολίτη, έχουν να κάνουν με την υφαρπαγή του δώρου της ελευθερίας που έδωσε ο τριαδικός Θεός και καθιστά τον άνθρωπο ως ξεχωριστό πρόσωπο. Ουσιαστικά λοιπόν η κάρτα του πολίτη η νέα ταυτότητα αποσκοπεί στην κατάργηση του αυτεξούσιου και στην μετατροπή του ανθρώπου σε μια αριθμητική μονάδα... που θα εξυπηρετεί κατά το δοκούν τα κέντρα ανομίας. Πρόκειται για το προοίμιο του αριθμού του αντιχρίστου, το φοβερό γνωστό τσιπάκι... που έχει την ιδιότητα να λειτουργεί ως πομπός και δέκτης και έχει φοβερές συνέπειες στην υγεία αυτού που θα το άποδεχθεί.



Από τον ευλογημένο τόπο, που εκπορεύτηκε λοιπόν η ελευθερία και η δημοκρατία, οι αρχές του σεβασμού και θεμελιώθηκε η χριστιανική ηθική θέλουν οι ανεγκέφαλοι σκοτεινοί αυτοί κύκλοι να ξεκινήσει και το λεγόμενο ηλεκτρονικό σφράγισμα ανάλογο μ’ αυτό των αδέσποτων σκύλων!!!. Έτσι, η οικονομική κρίση, όπως διαπιστώνεται ημέρα με την ημέρα αποτελεί μέρος του μεγάλου αυτού πειράματος που στόχο έχει να αφαιρέσει από τον Έλληνα κεκτημένα που αποκτήθηκαν με ποτάμια αίματος και μεγάλες θυσίες. Εκμεταλλεύονται λοιπόν την πλήρη άγνοια, την παντελή έλλειψη πληροφόρησης, την ημιμάθεια, την αγραμματοσύνη καθώς και την βλακεία των κατευθυνόμενων και πλήρως ελεγχόμενων αρχόντων του τόπου μας. Λογαριάζουν όμως, οι δυστυχείς χωρίς τον ξενοδόχο! Και ξενοδόχος αυτής της χώρας είναι ο τριαδικός Θεός, ο Οποίος δεν θα επιτρέψει τελικά και θα το δείτε πολύ σύντομα στους ανόμους αυτούς κύκλους να αλωνίζουν ανεξέλεγκτα.



Μέσα λοιπόν στο πλαίσιο μίας πρώτης αντίδρασης τα Ορθόδοξα μοναστήρια και οι Ιεροί ναοί μας μετατρέπονται, όπως το 1821, σε κρυφά μετερίζια πληροφόρησης και ενημέρωσης. Στα μετερίζια αυτά εκκολάπτεται ήδη ο άνεμος που θα σαρώσει τις στοές της ανομίας και θα καταστρέψει τα βδελυρά σχέδια τους. Αυτόν τον άνεμο της ελευθερίας φοβούνται οι ελεγχόμενοι άρχοντες και επιδεικνύουν οι ανόητοι μία τρομερή βιασύνη για την επίτευξη των στόχων τους. Φοβούνται πως για τους ίδιους θα μετατραπεί σε θύελλα που θα τους ξεριζώσει οριστικά και αμετάκλητα από τις εξουσίες που αγκιστρώθηκαν σαν τους κισσούς και θα τους διαλύσει σαν τη σκόνη.



Ήδη, σε ρυθμούς αποτροπής των μιαρών σχεδίων του Σατάν κινείται το Άγιο Όρος, κινούνται πολλά μοναστήρια και ιεροί ναοί σε ολάκερη την Ελλάδα αλλά και πολλοί ανησυχούντες ιερείς. Μία ομάδα εξ αυτών με επικεφαλής τον π. Σαράντη Σαράντο απέστειλε επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και του ζητά ευθέως ως ποιμενάρχης να θέσει το θέμα στην Ιεραρχία για να ληφθούν συγκεκριμένες αποφάσεις. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος φαίνεται να εγκαταλείπει σιγά-σιγά τον περίεργο εφησυχασμό που προκαλεί η ανίερη συνεργασία με τους κρατούντες. Λέγεται λοιπόν πως ανέθεσε σε καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης να ερευνήσει το όλο θέμα και να αποστείλει τη μελέτη του στην Ιεραρχία που συνεδριάζει μέσα στον Οκτώβριο. Λόγω της σοβαρότητας του θέματος οφείλει κάθε αναγνώστης μας να καταστεί πόλος ενημέρωσης, ώστε το σχέδιο μεθόδευσης του σφραγίσματος –ηλεκτρονικού φακελώματος που επιδιώκει η κυβέρνηση για λογαριασμό των γνωστών σε όλους μας κύκλων της ανομίας να καταστεί ανεκπλήρωτο. Για το λόγο αυτό κρίνουμε σκόπιμο να δημοσιεύσουμε μεγάλα αποσπάσματα της επιστολής του π. Σαράντη Σαράντου προς ενημέρωσή σας.



Να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων οι Ιεράρχες μας



1. Ισχυρίζεται ο Πρωθυπουργός, ότι στην Κάρτα του πολίτη, με την οποία θα διασυνδέονται ηλεκτρονικά όλες οι υπηρεσίες του Δημοσίου, θα ενσωματωθούν ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, εκλογικός αριθμός, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης, κάρτα διέλευσης διοδίων, κάρτα δημότη, αλλά και δεδομένα που έχουν σχέση με την υγεία (ηλεκτρονικός ιατρικός φάκελλος), ώστε ο πολίτης να εξυπηρετείται παντού και χωρίς γραφειοκρατία.



2 Ο κύκλος της αποπεράτωσης της ηλεκτρονικής φυλακής, τα θεμέλια της οποίας ετέθησαν ήδη από τη συνθήκη Σένγκεν εδώ και χρόνια, όπως δείχνουν τα πράγματα κλείνει εντός ολίγου.



3 Κανείς Χριστιανός, που αναγνωρίζει και σέβεται την μαρτυρία του αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στην Αποκάλυψη, δεν μπορεί να παραλάβει ταυτότητα που να έχει τον συμβολισμό του Αντιχρίστου.



Η επιστολή



Επειδή ο λαός μας μας ερωτά, ταπεινώς φρονώ, ότι πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά με το θέμα, που ήδη άρχισε με τον ΑΜΚΑ και συνεχίζεται με τις διαδικασίες θέσπισης της Κάρτας του Πολίτη.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος ισχυρίσθηκε κατά το πρόσφατο παρελθόν, (23-10-2009 τρίτη συνεδρία ΔΙΣ για το μήνα Οκτώβριο) ότι ασχολήθηκε με το θέμα του ΑΜΚΑ. Εξέδωσε ολιγόλογη ανακοίνωση, ότι ο ΑΜΚΑ είναι ένας απλός χρηστικός αριθμός και δεν κινδυνεύει η σωτηρία μας με τη λήψη και τη χρήση του αριθμού αυτού.

Λίγο νωρίτερα, στις 17 Ιουλίου 2009, είχαμε γράψει απευθυνόμενοι προς την Υμετέρα Μακαριότητα, ότι ο ΑΜΚΑ καθιερούμενος δια του Νόμου 3655/2008 άρθρο 153, συμφωνεί προς τη νοοτροπία της Συνθήκης Σένγκεν, μας υποχρεώνει να λάβουμε την Κάρτα Υγείας, ενώ ταυτόχρονα μας απειλεί με αποκλεισμό από όλη τη ζωή και τις δραστηριότητές της, αν δεν την πάρουμε. Παράλληλα είχαμε αναλύσει τον τρόπο δημιουργίας του ΑΜΚΑ ο οποίος παραμερίζει το βαπτιστικό μας, δια Μυστηρίου δεδομένο όνομα και μας αριθμοποιεί, αφού η Νέα Εποχή δεν μας αναγνωρίζει ως πρόσωπα - που να το ξέρει αυτό - αλλά ως αριθμητικές απρόσωπες μονάδες.

Τώρα πια, όσοι δεν έχουμε λάβει και δεν χρησιμοποιούμε τον ΑΜΚΑ – και δεν είμαστε ελάχιστοι- αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε τα φάρμακά μας, αποκλειόμενοι σταδιακά απ’ όλες τις δυνατότητες ασφάλισης, για την οποία έχουμε πληρώσει άφθονα χρήματα επί σαράντα ολόκληρα χρόνια.



Όμως οι εξελίξεις είναι ραγδαίες.



Ακούγοντας τον πρωθυπουργό να αναπτύσσει τις προγραμματικές του δηλώσεις, εκτός από την πρόσκληση των πολιτών για συμμετοχή στην προσπάθεια εξόδου από την κρίση και τις γενικές κατευθύνσεις της κυβέρνησης σε καίριους τομείς της δημόσιας ζωής, προσέξαμε την έμφαση που έδωσε στη χρήση της «ηλεκτρονικής Κάρτας Υγείας» ως βασικού «εργαλείου» στην επίτευξη της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης». Σε επόμενες συνεντεύξεις του μιλάει για την ηλεκτρονική Κάρτα Πολίτη. Ισχυρίζεται ο Πρωθυπουργός, ότι στην Κάρτα του πολίτη, με την οποία θα διασυνδέονται ηλεκτρονικά όλες οι υπηρεσίες του Δημοσίου, θα ενσωματωθούν ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, εκλογικός αριθμός, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης, κάρτα διέλευσης διοδίων, κάρτα δημότη, αλλά και δεδομένα που έχουν σχέση με την υγεία (ηλεκτρονικός ιατρικός φάκελλος), ώστε ο πολίτης να εξυπηρετείται παντού και χωρίς γραφειοκρατία. Επίσης στο μέλλον σχεδιάζεται να ενταχθεί και η ηλεκτρονική «υπογραφή» των πολιτών. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, στόχος ήταν να ψηφιστεί μέσα στο καλοκαίρι και η «έξυπνη κάρτα» και να ενεργοποιηθεί το 2011, ενώ δεν αποκλείεται να εφαρμοσθεί νωρίτερα στους μετανάστες, καθώς υπάρχει σχετική ευρωπαϊκή οδηγία.



Νέα Εποχή και ηλεκτρονική δικτατορία



Έχουμε αναπτύξει πολλές φορές τη θέση μας, ότι δηλαδή το κύριο μέλημα της «Νέας Εποχής» είναι ακριβώς η ολοκλήρωση των υποδομών της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης». Φυσικά η ευρύτατη και παγκόσμια χρήση αυτού του όρου, αποτελεί έναν ευφημισμό και μία μάσκα αφού στην ουσία πρόκειται για ηλεκτρονική δικτατορία και παγκόσμια ηλεκτρονική τυραννία. Ο στόχος είναι η ελαχιστοποίηση των λαϊκών αντιδράσεων, το «νανούρισμα» των συνειδήσεων και η παιδαγωγία στην εκκοσμίκευση και τον υλισμό- ατομισμό. Ο ΑΜΚΑ και η Κάρτα Κοινωνικής Ασφάλισης που θεσμοθέτησε η προηγούμενη κυβέρνηση είναι τα απαραίτητα δομικά στοιχεία για την οργάνωση της παγκόσμιας «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης», για χάρη της οποίας η σημερινή κυβέρνηση ίδρυσε και αντίστοιχο υπουργείο. Αυτό που διαφαίνεται εκ των προγραμματικών δηλώσεων του πρωθυπουργού είναι η πρόθεση για έκδοση μίας νέας κάρτας, η οποία, όπως ανέφερε, θα ονομάζεται «ηλεκτρονική κάρτα υγείας» και θα είναι αρκούντως εξοπλισμένη με τέτοια τεχνολογία, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται με «διαλειτουργικό» τρόπο στα πλαίσια της ολοκλήρωσης της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης». Είναι «ηλίου φαεινότερον» ότι θα είναι μία υπερκάρτα η οποία θα αντικαταστήσει όλες τις κάρτες, τα βιβλιάρια, τα διαβατήρια και τις αστυνομικές ταυτότητες λίαν συντόμως. Το τελικό όνομά της θα είναι «ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη».



Αυτή η κάρτα του πολίτη ασφαλώς και θα κυκλοφορήσει αντί των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων.



Πρόταση του Σρέντερ



Ο καγκελάριος της Γερμανίας Σρέντερ το 2000 είχε προτείνει τη θέσπιση Κάρτας ασφάλισης, εφόσον οι Έλληνες αντιδρούν στην έκδοση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων. Αυτό όμως είναι σαφέστατη προσπάθεια εξαπάτησης του ορθοδόξου Ελληνικού λαού, ο οποίος για λόγους ευαίσθητης Ορθοδόξης συνείδησης δεν θέλει την έκδοση και παραλαβή των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων, καθώς επίσης καρτών ασφάλισης, αφού και αυτές υποκαθιστούν τις ηλεκτρονικές ταυτότητες. Ο κύκλος της αποπεράτωσης της ηλεκτρονικής φυλακής, τα θεμέλια της οποίας ετέθησαν ήδη από τη συνθήκη Σένγκεν εδώ και χρόνια, όπως δείχνουν τα πράγματα κλείνει εντός ολίγου. Ήδη η κυβέρνηση βιάζεται να μας εγκλωβίσει σ’ αυτήν την ηλεκτρονική διακυβέρνηση δίνοντάς μας πριν από την κάρτα του πολίτη μια ακόμη ηλεκτρονική κάρτα, που θα μας .... «διευκολύνει» όπως ισχυρίζεται, να μη συγκεντρώνουμε αποδείξεις από τις διάφορες αγορές που κάνουμε. Ένας νέος «μοναδικός κωδικός πελάτη», συνδυασμένος με το ψηφιακό σύστημα ΕΑΝ-13 θα στέλνει τα δεδομένα των αγορών μας ηλεκτρονικά στην εφορία μας, για να φορολογηθούμε, χωρίς να είμαστε αναγκασμένοι να ζητάμε και να κουβαλάμε αποδείξεις στην αρχή της οικονομικής χρονιάς καταθέτοντάς τις με τη φορολογική μας δήλωση. Όπως όμως έχει αποδειχθεί τόσον ο τύπος κωδικοποίησης UPC-A, στις ΗΠΑ και Καναδά, όσο και ο ΕΑΝ-13, στον υπόλοιπο κόσμο, περιέχουν το δυσώνυμο αριθμό 666. Αυτό άλλωστε έχει ομολογήσει και ο George Laurer κατασκευαστής του ήδη παλαιού συστήματος UPC-Α. Στην κατωτέρω απεικόνιση κωδικοποίησης ΕΑΝ-13 διακρίνονται εμφανώς και δια γυμνού οφθαλμού οι 3 μπάρες, αρχή-μέση-τέλος, που καταχωρούνται στον ηλεκτρονικό υπολογιστή ως 6-6-6. Υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που αποδεικνύουν την με συμβολικό τρόπο παρουσία του αριθμού 666 στο πρότυπο ΕΑΝ-13 επί τη βάσει του οποίου θα εκδίδεται ο «μοναδικός κωδικός πελάτη». Παγκόσμιο ολοκληρωτικό σύστημα



Κυριότερες απ’ αυτές είναι οι τρεις μελέτες της Ιεράς Μονής Γρηγορίου και ιδίως η τρίτη από αυτές που φέρει τον τίτλο «Ο γραμμικός κώδικας (BAR CODE) και ο αριθμός 666, Μελέτη Γ (23-6-97) Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου 23 Ιουνίου 1997». Στη μελέτη αυτή συνεργάζονται ο ιερομόναχος Λουκάς και ο μοναχός Πρόδρομος, διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός. Ο π. Πρόδρομος χρησιμοποιεί την τεχνογνωσία του και άφθονη βιβλιογραφία ξένων ερευνητών για να τεκμηριώσει τη θέση του. Αφού ολοκληρώνει εναργέστατα την απόδειξη της παρουσίας του 666 στο ΕΑΝ-13, καταλήγει συμπερασματικά και στα εξής λίαν ενδιαφέροντα: «Και μόνη η χρησιμοποίησις των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων είναι πολύ επικίνδυνη για την ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου, λόγω των τρομακτικών δυνατοτήτων της Πληροφορικής. Και στην περίπτωση ακόμη που δεν θα υπάρχει το 666 στις ταυτότητες, η παραλαβή τους σημαίνει την προσχώρησή μας σε ένα παγκόσμιο ολοκληρωτικό σύστημα, το οποίο δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως Εικόνα Θεού, αλλά ως «υποκείμενο» των δεδομένων (Νόμος 2472/1997), που σύντομα μπορεί να καταστή αντικείμενο στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας η και αυτού κατόπιν του Αντιχρίστου. Η χρησιμοποίησίς τους όμως θα είναι αποτρόπαια, εάν συσχετισθεί κατά τινα τρόπο και με τον αριθμό 666. Κανείς Χριστιανός, που αναγνωρίζει και σέβεται την μαρτυρία του αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στην Αποκάλυψη, δεν μπορεί να παραλάβει ταυτότητα που να έχει τον συμβολισμό του Αντιχρίστου. Πολλοί αρνούνται να συσχετίσουν, ακόμη και προφανείς συμβολισμούς του 666, όπως αυτούς που υποδεικνύει η παρούσα μελέτη, με τον αριθμό που σημειώνεται στην Αποκάλυψη, τον χξς . Δεν έχουν όμως δίκαιο. Διότι όχι η ύπαρξις αλλά και αυτή η υποψία ότι κάποιος συμβολισμός του χξς ἐνδέχεται να έχει εμφιλοχωρήσει σε κάποιο αντικείμενο καθοριστικό της ταυτότητος του προσώπου, είναι αρκετή να πείσει τους Χριστιανούς να αντιδράσουν αμέσως και δυναμικώς στην χρησιμοποίηση του αντικειμένου αυτού (πχ της ηλεκτρονικής ταυτότητος). Επιβάλλεται μία τέτοια δυναμική αντίδρασις διότι η παραλαβή του αριθμού του Αντιχρίστου σημαίνει άρνηση του Χριστού και σύνταξη με τον διάβολο. Αυτό φαίνεται από την διδασκαλία της Αποκαλύψεως (ιδ, 9-11), αλλά και από την πείρα της Εκκλησίας από τους χρόνους των Μαρτύρων. Οι άγιοι Μάρτυρες όχι μόνο δεν ηρνούντο τον Χριστό δια λόγου, αλλά δεν ηνείχοντο ούτε συμβολικώς να ενεργήσουν κάποια ειδωλολατρική πράξη, διότι τούτο εσήμαινε γι’ αυτούς άρνηση του Χριστού.

Οικονομική ολιγαρχία



Παρότι έχει δημοσίως λεχθεί ότι στις νέες ταυτότητες δεν θα χρησιμοποιηθεί ο γραμμικός κώδικας του τύπου ΕΑΝ-13 και UPC-Α, εν τούτοις τίποτε δεν μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο. Εκτός τούτου και ο οικονομικός ολοκληρωτισμός που επιβάλλεται παγκοσμίως από την οικονομική ολιγαρχία σχετίζεται άμεσα με τον γραμμικό κώδικα, έτσι ώστε να είναι πολύ πιθανή η εκπλήρωσις του λόγου της Αποκαλύψεως περί αδυναμίας οικονομικής συναλλαγής από εκείνους που δεν θα έχουν την ηλεκτρονική πρόσβαση στο επιβαλλόμενο σύστημα συναλλαγής... Επομένως η έγκαιρη και υπεύθυνη ενημέρωσις του λαού αποτελεί προς το παρόν το πρώτο βήμα, ώστε να λάβει θέση υπεύθυνα και με επίγνωση των συνεπειών της απέναντι στο τόσο σοβαρό θέμα για την πίστη του και την προσωπική του ελευθερία» (σελ 26-27).



Αντιδράσεις και στη Ρουμανία Η δική μας πνευματική ανησυχία εντείνεται, όταν πληροφορούμαστε, ότι στη γείτονα Ορθόδοξη Ρουμανία ο υπέργηρος άγιος γέροντας π. Ιουστίνος Πάρβου συμβουλεύει τους πιστούς Ρουμάνους να μη πάρουν την ηλεκτρονική ταυτότητα. Ας δούμε μία παράγραφο από το κείμενο που απηύθυνε στο λαό στις 14 Ιανουαρίου 2009: «Πιεζόμενοι από το νόμο και την κυβέρνηση οι Ρουμάνοι είναι αναγκασμένοι να μπουν σε ένα σχέδιο εντοπισμού και επιτήρησης, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Σχέδιο που, στην πράξη, κλέβει την ελευθερία των ανθρώπων. Ζητούν από τους Ρουμάνους να βάλουν πάνω στα διαβατήρια και πάνω στα διπλώματα οδηγήσεως αυτό το βιομετρικό τσιπ, το οποίο περιέχει το ψηφιακό αποτύπωμα και τη φωτογραφία. Μάλλον για πολλούς ανάμεσά σας αυτό το τσιπ είναι κάτι ασήμαντο αλλά πίσω από αυτό το σύστημα που καταγράφει τους ανθρώπους και περιέχει όλα τα δεδομένα (πληροφορίες) κρύβεται μία ολόκληρη δικτατορία, ένα δαιμονικό σχέδιο, μέσω του οποίου δέχεσαι να πουλήσεις την ψυχή σου στο διάβολο. Η καταγραφή των ανθρώπων, όπως κάνουμε με τα ζώα, είναι το πρώτο βήμα από τα μέτρα που παίρνουν για να ελέγχουν απόλυτα τον άνθρωπο».

(Anavaseis.blogspot.com)



Ύστερα από αυτές τις σαφείς προτροπές του αγίου Γέροντος Ιουστίνου η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρουμανίας στη Συνεδρία της 25-2-2009 πήρε απόφαση απόλυτα σύμφωνη με τις υποδείξεις του Αγίου Γέροντος, θεωρώντας ότι για λόγους θρησκευτικής συνειδήσεως δεν είναι υποχρεωμένοι οι πιστοί να παραλάβουν τα βιομετρικά διαβατήρια.







Μαρτυρίες πολιτικών



Από το παρελθόν υπήρχαν πολλές μαρτυρίες, ότι ο δυσώνυμος αριθμός 666 θα υπάρχει στις ηλεκτρονικές ταυτότητες η σε αντίστοιχα υποκατάστατά τους. Ενδεικτικά καταγράφουμε μαρτυρίες υπευθύνων, που ομολογούν ότι θα υπάρχει ο κωδικός αριθμός 666 στις ηλεκτρονικές ταυτότητες, για να είναι αναγνώσιμες από τους on line υπολογιστές των διαφόρων κρατικών υπηρεσιών.



Το περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» τ. 107 δημοσιεύει μερικές τέτοιες μαρτυρίες πολιτικών και δημοσιογράφων της πατρίδας μας:

Λ. Παπαδήμας (Υφυπουργός Εσωτερικών): Ομολόγησε σαφέστατα τη χρήση του δυσώνυμου αριθμού για τις ανάγκες της μηχανοργάνωσης: [Antenna-«Η ώρα της αλήθειας» του κ. Πρετεντέρη (σε παράθυρο και ο Σεβασμιώτατος Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος) Μάρτιος 1997].



Θεόδωρος Πάγκαλος ( π. Υπουργός Εξωτερικών) σε ερώτηση του δημοσιογράφου Ν. Χατζηνικολάου, γιατί δεν αλλάζουν το 666, εφ’ όσον αντιδρά η Εκκλησία και ο λαός, απήντησε: Δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε, διότι αλοίμονο εάν εμείς περιέλθουμε στη λογική του να ακούμε μια χούφτα παράξενους ανθρώπους. [Mega - «Ενώπιος Ενωπίω» αμέσως μετά την επικύρωση της Συνθήκης Σένγκεν].



Παύλος Σαρλής (Ευρωβουλευτής Ν. Δημοκρατίας, υπέρμαχος της Συνθήκης Σένγκεν): «Το 666 θα εμπεριέχεται στις ηλεκτρονικές ταυτότητες… Είναι απλό για την οποιαδήποτε κυβέρνηση ν’ αλλάξει το ηλεκτρονικό σύστημα και να χρησιμοποιήσει ένα άλλο σύστημα, το οποίο δεν θα περιέχει τον αριθμό 666 εφόσον αυτός είναι ο λόγος της αντίδρασης που υπάρχει γενικότερα». [Απογευματινή 15-6-97 σελ. 24].



Ηλίας Παπαδόπουλος (εισηγητής της Συνθήκης Σένγκεν του ΠΑΣΟΚ) απάντησε στον ισχυρισμό του ιερομονάχου Χριστοδούλου ότι στις ηλεκτρονικές ταυτότητες δια των οποίων θα δοθεί ο Ε.Κ.Α.Μ. θα εμπεριέχεται ο 666… : «Θέλω να παρατηρήσω ότι ο π. Χριστόδουλος είναι πάρα πολύ θετικός στην συζήτησή του, μου απέδωσε τα πραγματικά για ο,τι αφορά το 666… είμαστε όμως στην εποχή της πληροφορικής και δυνατός σαν κράτος είναι αυτός που έχει τις περισσότερες πληροφορίες, παρά εκείνος που έχει τους εξοπλισμούς. Είμαστε λοιπόν υποχρεωμένοι να μπούμε στο σύστημα, διότι πρέπει να δούμε και τι θα γινόταν, εάν δεν μπαίναμε». (ΣΚΑΪ Ειδήσεις 10-6-1997).



Ιωάννης Λοβέρδος (δημοσιογράφος): «Ο αριθμός 666 θα βρίσκεται για τις ανάγκες της μηχανοργάνωσης στις νέες ταυτότητες που προβλέπονται συνεπεία της κύρωσης της Συνθήκης Σένγκεν». Εφημερίς «Επενδυτής» Σάββατο 14-6-97).



Γεώργιος Πασχαλίδης ( π. Υπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ). Καθησυχάζων την επιτροπήν των Αρχιερέων που τον επεσκέφθησαν δια το θέμα εδήλωσε: «Το 666 δεν είναι κάτι κακό. Είναι απλώς ένας αριθμός πριν το 667 και μετά το 665!». (εφημερίς «Ελευθεροτυπία» 11-6-97)



Χρήστος Νικολαΐδης (Δημοσιογράφος): «… ειδικοί επιστήμονες του τομέα προγραμματισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών επισημαίνουν πως η εμφάνιση του 666 σε συστήματα πληροφορικής είναι τυχαία. Συγκεκριμένα αναφέρει, εμφανίζεται στο γραμμωτό κώδικα, όχι ενιαίος, αλλά με την μεταφορική εμφάνιση τριών στοιχείων 6(έξι) στην ταυτότητα κάθε καταναλωτικού αγαθού. Το σχήμα που φέρει την ονομασία (6) αποτελείται από δύο γραμμές, μια λεπτή και μία πλατύτερη και επαναλαμβάνεται στην αρχή, στο μέσον και στο τέλος του κωδικού…» (εφημερίς Αγγελιοφόρος»



Τρίτη 17-7-97)

Ηλίας Παπαδόπουλος (Εισηγητής Συνθήκης Σέγκεν). Αλοίμονο εάν μια ευνομούμενη πολιτεία όπως είναι η χώρα μας, η οποία δέχεται να ακούγονται όλες οι φωνές, παρασυρθεί και επηρεασθεί από μία ελάχιστη μειοψηφία η οποία θέλει να μας επιβάλει έναν αριθμό, επειδή έτσι νομίζει (εννοώντας το 777 αντί του 666). (Κρατική Τηλεόραση ΕΤ3 εκπομπή «Ανιχνεύσεις»).



Γιατί τόσο επίμονα είναι κολλημένοι οι άνθρωποι, επώνυμοι και μη, της Νέας Εποχής σ’ αυτόν το μοναδικό γι’ αυτούς, δυσώνυμο για μας, αριθμό; Αν οι υπολογιστές χρειάζονται τριψήφιο κωδικό αριθμό για να λειτουργήσουν και να διασυνδέονται διακυβερνητικά, εμείς ως χριστιανοί, αν συμφωνούσαμε κατά τα άλλα τα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, θα προτείναμε 999 αριθμούς. Ποίοι είναι οι κολλημένοι; Οι χριστιανοί που αντιδρούν σε ένα και μόνο αριθμό, τον 666 και δέχονται τους 999, η οι νεοεποχίτες που επιμένουν μόνο στο σατανικό 666 και δε δέχονται την πλειάδα των 999 αριθμών;



Το άγριο απάνθρωπο και μοχθηρό πρόσωπο πάντως της Νέας Εποχής αποκαλύπτεται μέσα σ’ όλο το φάσμα της κατασκευασθείσης κρίσεως.



Πιεζόμαστε όλοι οι πολίτες φοβερά στα οικονομικά μας, ενώ παράλληλα επικρέμαται επί των κεφαλών μας η κάρτα του Πολίτη. Η Νέα Εποχή επισπεύδει τις διαδικασίες ώστε τελικά να γίνει αποδεκτό το σφράγισμα του Αντιχρίστου.....



Φαίνεται λοιπόν ότι και στην κάρτα του πολίτη, αλλά και στο μελλοντικά εμφυτεύσιμο στο σώμά μας τσιπάκι θα εμπεριέχεται ο δυσώνυμος αριθμός του Αντιχρίστου, το 666 που θα εμφυτευθεί στο σώμα μας.



Το πείραμα των ΗΠΑ Ήδη στις ΗΠΑ δια νόμου προωθείται για λόγους υγείας πρώτον η καταγραφή όλων των ιατρικών δεδομένων των πολιτών και δεύτερον η εμφύτευση μικροτσίπ στο χέρι (Healthcare Bill HR 3200/ pp 1001-1008), για το οποίο όμως υπάρχουν πολλές αντιδράσεις και οι πολίτες καταφεύγουν στη δικαιοσύνη. Οι τελευταίες εξελίξεις και η βιασύνη της κυβέρνησης για την επίσπευση από 1ης Μαΐου 2010 των λεπτομερειών για την έκδοση της κάρτας του πολίτη, επιβεβαιώνει τις υποψίες μας. Συγκεκριμένα την Τετάρτη 21 Απριλίου του 2010 πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου από τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, από αρμόδιους υπουργούς καθώς επίσης και γενικούς και ειδικούς γραμματείς. Ο πρωθυπουργός ζήτησε να επισπευθούν από την 1η Μαΐου και να ξεκινήσουν οι εργασίες των επιτροπών που θα εξετάσουν:

Τη διαλειτουργικότητα των εθνικών μητρώων στοιχείων πολιτών.

- Τή δημιουργία καταλλήλου νομικού πλαισίου.

- Τή δημιουργία και ετοιμότητα των απαραιτήτων υποστηρικτικών υποδομών.

- Τήν επιλογή τεχνικών προδιαγραφών που θα είναι σύμφωνες με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, ώστε να εξασφαλίζεται η διαλειτουργικότητα της κάρτας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (διακήρυξη Υπουργών για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση).



Σε δύο φάσεις η έκδοση καρτών Η έκδοση των καρτών του πολίτη θα γίνει σε δύο φάσεις:

α. από 18 ετών και άνω και



β. από 12 ετών έως 18.



Η δαπάνη θα καλυφθεί από κοινοτικούς πόρους του ΕΣΠΑ και συγκεκριμένα από τα Επιχειρησιακά Προγράμματα «Διοικητική Μεταρρύθμιση» και «Ψηφιακή Σύγκλιση». Κάθε πολίτης θα συμμετάσχει στη δαπάνη με 5€.



Εξεγείρεται η συνείδηση πολλών Ορθοδόξων με την κάρτα του πολίτη



Στο τέλος τέλος ας δείξουν οι καλοπροαίρετοι εκλεγμένοι από το λαό μας ορθόδοξοι βουλευτές μας και οι αρχηγοί τους την καλή τους διάθεση προς τους συνειδητούς ορθοδόξους χριστιανούς, που σίγουρα θα αρνηθούν να πάρουν και να χρησιμοποιήσουν την ηλεκτρονική Κάρτα του Πολίτη. Γιατί μόνο μια χούφτα μαρτύρων του Ιεχωβά, κατευθυνόμενοι μάλιστα από οργάνωση του εξωτερικού με σκοτεινούς και αντεθνικούς στόχους, εξαιρούνται από την κυριώτερη υποχρέωσή μας, την υπεράσπιση της πατρίδας; Τρία εκατομμύρια και πλέον του Ελληνικού λαού αντέδρασαν ενυπογράφως για το ήσσονος σημασίας θέμα, που ήταν η απάλειψη του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, θέμα απλής έλλειψης ομολογίας. Κατά μείζονα λόγο εξεγείρεται η συνείδηση πολλών Ορθοδόξων με την κάρτα του πολίτη που περιέχει το 666 και σημαίνει άρνηση του Χριστού και συστράτευση με τον Αντίχριστο. Θα στερηθούν λοιπόν οι Ορθόδοξοι το δικαίωμα της επίκλησης λόγων θρησκευτικής συνείδησης, και της δυνατότητας ομοίου χαρακτηρισμού ως αντιρρησιών συνείδησης; Δεν θα πρέπει να τους δοθεί μια εναλλακτική, νόμιμη λύση; Επίσης ιδιαίτερα προνόμια μέσα στην Ορθόδοξη Ελληνική πολιτεία απολαμβάνουν οι Μουσουλμάνοι της Θράκης, οι Εβραίοι και οι Ρωμαιοκαθολικοί στην Ελλάδα. Δεν μπορούν λοιπόν τόσο οι Έλληνες εκπρόσωποί μας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, όσο και οι ξένοι να δείξουν λίγη - ελάχιστη ανοχή στους πιστούς Έλληνες που θα αρνηθούν την Κάρτα του Πολίτη; Θα εξοντωθούν με τη σιωπηρή συγκατάβαση και των δικών μας και των ξένων νεοεποχιτών; «Ήδη ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών με τις επιστημονικές του επιτροπές εξετάζει τη συμβατότητα των διατάξεων του Μνημονίου προς το Σύνταγμα, τις ευρωπαϊκές Συνθήκες και την ΕΣΔΑ, και αν οι περικοπές κοινωνικών δικαιωμάτων είναι συμβατές με το κοινωνικό κεκτημένο, με τη συνταγματική και υπερνομοθετική προστασία, που θεσπίζονται από τα κείμενα αυτά» (εφ. Καθημερινή 27-06-2010 σελ 26 Άρθρο του κ. Δημητρίου Χ. Παξινού, Προέδρου Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών). Στο πλαίσιο της συρρίκνωσις των κοινωνικών δικαιωμάτων δεν εντάσσονται αυτονόητα και οι δικοί μας προβληματισμοί γύρω από τα θέματα που επεξεργαζόμαστε;



Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2010

1433 - Ερμηνεία της εικόνας της Γέννησης της Θεοτόκου

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

O βυζαντινός αγιογράφος της εικόνος της Γεννήσεως της Θεοτόκου ακολουθεί στην ένταξη των σχετικών σκηνών το απόκρυφο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου διά να υπογραμμίσει τη θαυματουργική Γέννησι της Θεοτόκου. Ταυτοχρόνως όμως μένει πιστός στη διδασκαλία της Εκκλησίας, όπως την βλέπομε στα τροπάρια της εορτής. Διά τούτο ενώ εικονίζει την Θεοτόκο εντός λίκνου, ως βρέφος εσπαργανωμένον, δέν παραλείπει να επιγράψει υπεράνω της κεφαλής της τα συνήθη συμπιλήματα ΜΡ - ΘΥ (Μήτηρ Θεού).

Σε όλα σχεδόν τα τροπάρια τόσον της εορτής της Γεννήσεως της Θεοτόκου, όσον και της Συλλήψεως της Αγίας Άννης (9 Δεκεμβρίου), τονίζεται ότι η γεννηθείσα ή συλληφθείσα παιδίσκη είναι Μητέρα του Θεού.

Στην εικόνα, δεσπόζει η μορφή της Αγίας Άννης, που εικονίζεται μισοκαθισμένη στο κρεββάτι. Με την αριστερά της χείρα, που μόλις προβάλλει από το ολοκόκκινο μαφόριότης, στηρίζει την κεκλιμένη κεφαλή της. Οι ευσεβείς σκέψεις, στις οποίες έχει βυθισθεί, λόγσ του παραδόξου θαύματος, διαβάζονται στην έκφραση του προσώπου της.

Στο μέσον της εικόνος εικονίζονται οι υπηρέτριες, αι «παιδίσκαι», που σπεύδουν να δώσουν φαγητό στη λεχώ και να την περιποιηθούν. Η μεσαία ίσως να είναι η Ιουδίθ, την οποία κατ' όνομα αναφέρει το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου. Μία από τις υπηρέτριες με ριπίδιο κάμνει αέρα στην Άννα.

Η σκηνή στο άνω αριστερό μέρος της εικόνος έχει εμπνευσθεί από την συνάντηση του Ιωακείμ και της Άννας μετά την αναγγελία υπό του αγγέλου περί αποκτήσεως τέκνου. Οι δύο ευτυχισμένοι γονείς εναγκαλίζονται και ασπάζονται στην πύλη του σπιτιου των (ή στην Χρυσή πύλη της πόλεως). Η Αγία Άννα λέγει στον άνδρα της, κατά το Πρωτευαγγέλιο:

«Νυν οιδα οτι Κύριος ο Θεός ευλόγησέ με σφόδρα ...».

Στο δεξιό μέρος της εικόνος εικονίζεται ο Ιωακείμ σε στάση προσευχής. Σε αυτή την ιερή στιγμή τον ευρήκε ο άγγελος, που του μετέφερε την χαρμόσυνη είδηση. Ο Ιωακείμ ευρίσκεται απέναντι από την Θεοτόκο, έχει στραμμένο το βλέμμα του προς αυτήν και συνομιλεί μαζί της.

Πλησίον της νεογεννήτου Παναγίας κάθεται γνέθουσα μία παιδίσκη.

Στην όλη εικόνα κυριαρχεί ο τόνος της χαράς. Τα χρώματα των ενδυμάτων και των αρχιτεκτονημάτων είναι ζωηρά, τα πρόσωπα φωτεινά, όπως άλλωστε ταιριάζει στη γέννηση τέκνου ύστερα από πολλά χρόνια αναμονής.

Κλείνομε την ανάλυση της εικόνος της Γεννήσεως της Θεοτόκου μέ απόσπασμα από τον λόγο του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού «Εις τό Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου»:

«Ω ζεύγος λογικών τρυγόνων Ιωακείμ και Άννα το σωφρονέστατον. Υμείς τον της φύσεως νόμον, την σωφροσύνην, τηρήσαντες των υπέρ φύσιν κατηξιώθητε· τετόκατε (=έχετε γεννήσει) γαρ τω κόσμσ Θεού μητέρα απείρανδρον. Υμείς ευσεβώς και οσίως εν ανθρωπίνη φύσει πολιτευσάμενοι, υπέρ αγγέλους και των αγγέλων δεσπόζουσαν νυν θυγατέρα τετόκατε. Ω θυγάτριον ωραιότατον και γλυκύτατον· ω κρίνον αναμέσον των ακανθών εκφυέν εξ ευγενεστάτης και βασιλικωτάτης ρίζης δαβιτικής ... Ω ρόδον εξ ακανθών των Ιουδαίων φυέν και ευωδίας θείας πληρώσαν τα σύμπαντα. Ω θύγατερ Αδάμ και μήτηρ Θεού. Μακαρία η οσφύς και η γαστήρ εξ ων ανεβλάστησας· μακάριαι αι αγκάλαι αι σε εβάστασαν και χείλη τα των αγνών φιλημάτων σου απολαύσαντα, μόνα τα γονικά, ίνα ης εν πάσιν αειπαρθενεύουσα».

(Ιωακείμ και Άννα, ζευγάρι λογικά τρυγόνια σωφρονέστατο! Εσείς, με το να κρατήσετε το φυσικό νόμο της σωφροσύνης, αξιωθήκατε με δώρα υπερφυσικά· γεννήσατε τη Μητέρα του Θεού, την ανέγγιχτη από άνδρα. Εσείς, αφού ζήσατε με ευσέβεια και οσιότητα μέσα στα όρια της ανθρώπινης φύσεως, γεννήσατε την ανώτερη από αγγέλους Κόρη, την Κυρία των αγγέλων. Ω Κόρη, πανέμορφη και γλυκύτατη. Κρίνο που ξεφύτρωσες ανάμεσα στ' αγκάθια, από την πιο ευγενική και βασιλική ρίζα του Δαβίδ. Χάρη σε Σένα, Παρθένε, πλουτίσθηκε η βασιλεία με την ιεροσύνη. Χάρη σε Σένα μετακινήθηκε ο νόμος και ανακαλύφθηκε το πνεύμα, που κρυβότανε κάτω από το γράμμα, αφού η ιερατική εξουσία πέρασε από τη λευιτική στη δαβιτική φυλή. Ρόδο,(τριαντάφυλλο) που ξεφύτρωσες μέσα από τ' αγκάθια των Ιουδαίων, και πλημμύρισες με το θεϊκό σου άρωμα τα σύμπαντα. Κόρη του Αδάμ και Μητέρα του Θεού. Ευλογημένη η μέση και τα σπλάγχνα απ' όπου βλάστησες. Ευλογημένη η αγκαλιά που σε κράτησε και τα χείλη που απολαύσανε τα αγνά σου φιλιά, δηλ. τα χείλη των γονιών σου μονάχα, για να μείνεις πάντοτε, σ' όλα παρθένος.)

Πηγή

.

.

460 - Ομιλία του Γέροντα Εφραίμ στη Γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου

AΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΖΩΗΣ....

Ένα βράδυ, ένας γέρος Ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε: "Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας.  Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.   Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό."   Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;" (εδώ είναι το καλύτερο κομμάτι!)   Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ............... "Αυτός που ταΐζεις!"